تعامل روان شناسی و طراحی لباس: رویکردی انسان محور برای تربیت طراحان نسل جدید در آموزش طراحی دوخت

طراحی لباس تنها یک فعالیت فنی یا زیباشناختی نیست، بلکه فرایندی چندبعدی است که با ابعاد روان شناختی انسان مانند هویت، احساسات، خلاقیت و ادراک اجتماعی پیوند عمیقی دارد. در سال های اخیر توجه پژوهشگران حوزه هنر و آموزش به اهمیت رویکردهای میان رشته ای در تربیت طراحان لباس افزایش یافته است. هدف این مقاله مروری بررسی تعامل میان روان شناسی و طراحی لباس و تبیین نقش این تعامل در تربیت طراحان نسل جدید، به ویژه در حوزه آموزش طراحی دوخت است. این مقاله با مرور منابع نظری و پژوهشی مرتبط با روان شناسی خلاقیت، روان شناسی رنگ، هویت فردی، تصویر بدنی و نظریه های یادگیری، نشان می دهد که طراحی لباس می تواند بستری برای خودبیانگری، توانمندسازی فردی و پرورش خلاقیت باشد. همچنین نقش معلم به عنوان تسهیل گر خلاقیت و هدایت کننده فرایند یادگیری هنرجویان مورد بررسی قرار می گیرد. یافته های این مرور نشان می دهد که ادغام مفاهیم روان شناسی در آموزش طراحی دوخت می تواند به شکل گیری طراحانی آگاه، خلاق و انسان محور منجر شود که علاوه بر مهارت های فنی، درک عمیقی از نیازهای روانی و اجتماعی مخاطبان دارند.

کلیدواژه ها:

روان شناسی پوشاک ، طراحی دوخت ، خلاقیت ، توانمندسازی فردی