راهکارهای بهبود بی انگیزگی در هنرجویان رشته های مهارتی و تقویت تمایل به ادامه تحصیلات عالی

بی انگیزگی تحصیلی یکی از چالش های مهم در نظام آموزش مهارتی کشور به ویژه در هنرستان هاست که به افت کیفیت یادگیری، کاهش مشارکت، و نهایتا ترک تحصیل یا عدم تمایل به ادامه تحصیل در مقاطع بالاتر منجر می شود. این مسئله به ویژه در میان هنرجویان رشته های فنی و کاردانش که قرار است در آینده نیروی مهارتی و تخصصی بازار کار باشند، اهمیت دوچندان دارد. هدف از این پژوهش ، بررسی و کاهش بی انگیزگی هنرجویان رشته های مهارتی هنرستان کاردانش و افزایش تمایل آن ها به ادامه تحصیلات عالی در حوزه های فنی و حرفه ای بود. تحلیل های اولیه که از طریق ابزارهایی مانند مشاهده، مصاحبه، پرسش نامه و گفت وگو با هنرجویان، معلمان و اولیا گردآوری شد، نشان داد که دلایلی چون فقدان آینده شغلی روشن، محتوای غیرکاربردی دروس، نگرش منفی جامعه به رشته های مهارتی، عدم دیده شدن توانایی هنرجویان و ضعف پیوند با بازار کار از مهم ترین عوامل بی انگیزگی هستند. در پاسخ به این مشکل، مجموعه ای از راهکارهای عملیاتی طراحی و اجرا گردید که شامل: استفاده از روش های تدریس مبتنی بر پروژه، دعوت از فارغ التحصیلان موفق، بهبود ارتباط با والدین، نمایش توانمندی های دانش آموزان، و فراهم سازی فرصت های واقعی مهارتی بود. پس از اجرای این راهکارها و تحلیل داده های شواهد ۲، نتایج نشان داد که انگیزش درونی هنرجویان به طور چشم گیری افزایش یافته، مشارکت آن ها در کلاس ها بیشتر شده، غیبت و بی نظمی کاهش یافته و نگرش ها نسبت به رشته های مهارتی و آینده تحصیلی بهبود یافته است. همچنین تعامل خانواده با مدرسه نیز تقویت شد. در نتیجه، این پژوهش نشان داد که با مداخله های هدفمند، مشارکت محور و زمینه محور می توان پدیده بی انگیزگی را در هنرستان ها کنترل و تبدیل به فرصت کرد. این تجربه می تواند الگویی برای سایر هنرستان ها در جهت ارتقاء کیفیت آموزش های فنی و افزایش نرخ ادامه تحصیل هنرجویان باشد.

کلیدواژه ها:

بی انگیزگی تحصیلی ، یادگیری فعال ، هدایت تحصیلی ، اشتغال پذیری.