بررسی اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر ناگویی هیجانی و وابستگی به موبایل در نوجوانان

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان شناختی- رفتاری بر ناگویی هیجانی و وابستگی به موبایل در نوجوانان شهر مشهد انجام شد. این مطالعه از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون و گروه کنترل بود و جامعه آماری آن شامل نوجوانان (۱۲ تا ۱۸ سال) مدارس این شهرستان در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود. نمونه پژوهش ۳۰ نفر (۱۵ نفر گروه آزمایش و ۱۵ نفر گروه کنترل) تعیین شد که با روش نمونه گیری هدفمند و بر اساس معیارهای ورود انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد ناگویی هیجانی تورنتو (TAS-۲۰، ۱۹۹۴)، وابستگی به موبایل (SAS، ۲۰۱۲) جمع آوری شد. مداخله درمانی شامل ۸ جلسه گروهی CBT (۶۰ دقیقه ای) به صورت حضوری انجام گرفت و اصول اخلاقی مانند محرمانگی، داوطلبانه بودن و عدم ثبت هویت رعایت گردید. تحلیل داده ها با نرم افزارهای SPSS-۲۶ نشان داد که درمان شناختی-رفتاری به طور معنادار ناگویی هیجانی (p<۰.۰۱) و وابستگی به موبایل (p<۰.۰۱) را در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل کاهش داد. یافته ها حاکی از آن بود که درمان شناختی-رفتاری از طریق آموزش مهارت های هیجانی و اصلاح افکار ناکارآمد، ناگویی هیجانی و وابستگی به موبایل را کاهش داد. این نتایج بر لزوم مداخلات پیشگیرانه مانند برنامه های آموزشی CBT در مدارس و غربالگری زودهنگام تاکید دارد تا از پیامدهای روانی در نوجوانان جلوگیری شود.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی-رفتاری ، ناگویی هیجانی ، وابستگی به موبایل ، نوجوانان