مهندسی منابع انسانی: چارچوبی مفهومی برای طراحی و بهینه سازی سیستم های منابع انسانی در عصر دیجیتال

تحولات شتابان فناورانه، پیچیدگی روزافزون محیط های سازمانی و دگرگونی ماهیت کار، رویکردهای سنتی مدیریت منابع انسانی را در پاسخ گویی به نیازهای نوین سازمان ها ناکارآمد ساخته است. اگرچه پژوهش های گسترده ای در حوزه های تحلیلگر منابع انسانی، هوش مصنوعی در مدیریت منابع انسانی و سیستم های دیجیتال منابع انسانی انجام شده، این مطالعات عمدتا ابزارمحور بوده و از نگاهی یکپارچه و سیستم مند به منابع انسانی بی بهره اند. مقاله حاضر با هدف پر کردن این شکاف نظری، مفهوم «مهندسی منابع انسانی» را به عنوان چارچوبی نوین برای طراحی، یکپارچه سازی، پایش و بهینه سازی سیستم منابع انسانی معرفی می کند. این پژوهش با بهره گیری از سه جریان اصلی پژوهشی شامل چارچوب مفهومی چهارلایه با رویکرد سیستمی، مدل های تصمیم گیری مبتنی بر منطق فازی، و تحلیل تجربی رابطه دیجیتالی سازی با جهت گیری استراتژیک منابع انسانی، اعتبار و قابلیت اجرایی مهندسی منابع انسانی را نشان می دهد. یافته ها حاکی از آن است که «محیط کاری مساعد»، «ارتباطات داخلی موثر» و «مسیر شغلی مناسب» مهم ترین فرصت های سرمایه انسانی برای موفقیت سازمانی هستند. همچنین «یادگیری دیجیتال» به عنوان مهم ترین اقدام دیجیتال در جهت گیری استراتژیک منابع انسانی شناسایی شد. این مقاله با ارائه شاخص های عملیاتی کمی، نمونه های واقعی از سازمان های ایرانی و بین المللی، و مدل سازی تعامل لایه ها، گامی بنیادین در جهت ارتقای نگاه مهندسی شده و سیستم محور به منابع انسانی برداشته است.

کلیدواژه ها:

مهندسی منابع انسانی ، تحلیلگر منابع انسانی ، هوش مصنوعی در مدیریت منابع انسانی ، تحول دیجیتال