نقش روش معناشناسی (سمانتیک) در تفسیر تطبیقی تقریبی

هدف این مقاله تحلیل و بررسی روش معناشناسی و تحلیل و تبیین نقش این روش در تفسیر تطبیقی است. روش این تحقیق تحلیلی- توصیفی که با بررسی و تحلیل روش معناشناسی و هم چنین بررسی و تحلیل تفسیر تطبیقی، تلاش می شود که نقش روش معناشناسی در تفسیر تطبیقی تقریبی روشن گردد. طبق یافته های این تحقیق، روش معناشناسی (سمانتیک)، روشی است که به معناشناسی و شرح واژگان می پردازد؛ اما هدف آن صرفا لغت پژوهی یک واژه نیست، بلکه هدف مشخص کردن مولفه ها و لایه های معنایی موجود در واژه های مربوطه در یک متن مشخص است. در سمانتیک برای تحقق این هدف، از انواع شیوه های زبانی و غیر زبانی دال بر معنا، بهره گرفته می شود و طیف معنایی شکل می گیرد که در آن، روابط معنایی بین مفاهیم مختلف کشف می گردد. از روش سمانتیک، در معناشناسی قرآن، می توان بهره گرفت؛ اما تنها به مثابه یک روش و ابزار می توان استفاه کرد. یعنی از روش سمانتیک، تنها به عنوان شرط لازم برای تفسیر و معناشناسی مفاهیم قرآن بکار می رود، نه به عنوان شرط کافی و رسیدن به تمام معانی قرآن. سطوح عمیق قرآن و لایه های مختلف مفاهیم قرآنی، با روش سمانتیکی قابل دست یافتنی نیست؛ با این روش، تنها لایه و سطحی از مفاهیم قرآنی را که مرتبط با الفاظ هستند، می توان معناشناسی نمود.

کلیدواژه ها:

روش های نوین ، تفسیرتطبیقی ، تقریب ، روش معناشناسی ، سمانتیک