تجربه ای از به کارگیری جهت گیری الهی، در آموزش دروس پایه مقدمات طراحی معماری

با توجه به ضرورت احیای هویت اسلامی در آموزش معماری، این پژوهش به بررسی تجربه آموزشی نگارنده در دروس پایه «مقدمات طراحی معماری» می پردازد که در آن، جهت گیری الهی به عنوان رویکردی تربیتی و مفهومی در فرآیند طراحی مورد استفاده قرار گرفته است. هدف اصلی پژوهش، تبیین چگونگی تاثیر مضامین الهی در تمرین های طراحی و ارتقای تفکر معنوی دانشجویان است. مسئله اصلی این است که چگونه می توان با بهره گیری از مبانی الهی، آموزش طراحی را از سطح مهارت فنی فراتر برد و به بستری برای پرورش هویت فرهنگی و ایمان محور تبدیل کرد. روش تحقیق کیفی و مبتنی بر پژوهش در عمل و کاربردی است؛ بدین معنا که نگارنده با طراحی تمرین هایی مفهومی و تحلیلی، زمینه تجربه معنادار دانشجویان را فراهم کرده و آثار آنان به صورت کیفی تحلیل شده است. داده ها از طریق مشاهده، ثبت آثار و تحلیل محتوای نمادین جمع آوری گردیده اند. یافته ها نشان می دهد که استفاده از مفاهیم الهی در طراحی دیوارنگاره ها، موجب افزایش حس معناجویی، توجه به زیبایی قدسی، و ارتقای توان تحلیل مفهومی در میان دانشجویان شده است. همچنین، تمرکز بر ارزش های اسلامی در فرآیند طراحی، نگرش هویت مدار و مسئولیت پذیری فرهنگی را در دانشجویان تقویت کرده است. نتایج این پژوهش تاکید دارد که جهت گیری الهی می تواند به عنوان رویکردی اثربخش در آموزش طراحی معماری، به تلفیق هنر، معنا و ایمان بینجامد و الگوی مناسبی برای طراحی تمرین های دروس پایه در آموزش معماری فراهم آورد. در نهایت، پیشنهاد می شود چهارچوبی آموزشی طراحی گردد که در آن مفاهیم الهی، آیات قرآن، اسماءالحسنی و هندسه قدسی به صورت نظام مند در محتوای دروس معماری گنجانده شود تا تربیت معمارانی متعهد به ارزش های توحیدی تحقق یابد.

کلیدواژه ها:

Architectural education ، divine direction ، Asma' al-Husna ، Islamic geometry ، Islamic education ، Architectural Basic Design Exercies. ، آموزش معماری ، جهت گیری الهی ، اسماء الحسنی ، هندسه اسلامی ، تعلیم و تربیت اسلامی ، تمرین های مقدمات طراحی معماری.