نقش خودکنترلی و باورهای ناکارآمد در پیش بینی رفتارهای پرخطر مرتبط با اعتیاد

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش خودکنترلی و باورهای ناکارآمد در پیش بینی رفتارهای پرخطر مرتبط با اعتیاد در میان ۵۰ نفر از شهر گرمسار تدوین شده است. این مطالعه با رویکردی توصیفی–همبستگی انجام شد و تلاش کرد روشن کند که چگونه ضعف در خودتنظیمی و وجود الگوهای فکری ناسازگار می تواند احتمال گرایش به رفتارهای پرخطر اعتیادی را افزایش دهد. خودکنترلی به عنوان توانایی فرد در مدیریت هیجان ها، تکانه ها و تصمیم گیری های سنجیده، یکی از مهم ترین عوامل محافظت کننده در برابر رفتارهای پرخطر شناخته می شود. در مقابل، باورهای ناکارآمد—مانند تفکر همه یا هیچ، فاجعه سازی، یا احساس ناتوانی در کنترل شرایط—می توانند زمینه ساز انتخاب های ناسالم و گرایش به مصرف مواد باشند. یافته های این پژوهش نشان داد افرادی که سطح پایین تری از خودکنترلی دارند، بیشتر در معرض رفتارهای پرخطر مرتبط با اعتیاد قرار می گیرند. همچنین، باورهای ناکارآمد رابطه ای مثبت و معنادار با رفتارهای پرخطر داشتند؛ به گونه ای که هرچه شدت این باورها بیشتر بود، احتمال بروز رفتارهای اعتیادی نیز افزایش می یافت. تحلیل رگرسیون نشان داد که ترکیب این دو متغیر قادر است بخش قابل توجهی از واریانس رفتارهای پرخطر را پیش بینی کند و خودکنترلی نقش پیش بینی کننده قوی تری نسبت به باورهای ناکارآمد دارد. نتایج این مطالعه بر اهمیت مداخلات آموزشی و روان شناختی برای تقویت مهارت های خودکنترلی و اصلاح باورهای ناکارآمد در جامعه، به ویژه در میان جوانان گرمسار، تاکید می کند. این مداخلات می توانند به عنوان راهبردی موثر برای کاهش رفتارهای پرخطر و پیشگیری از اعتیاد مورد استفاده قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

خودکنترلی ، باورهای ناکارآمد ، رفتارهای پرخطر ، اعتیاد ، پیش بینی رفتار ، گرمسار ، روان شناسی سلامت