بررسی تاثیر روش های نوین تدریس بر مدیریت کلاس

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر به کارگیری روش های نوین تدریس (یادگیری مشارکتی، یادگیری مبتنی بر مسئله و یادگیری اکتشافی هدایت شده) بر مولفه های مدیریت کلاس (مدیریت زمان، مدیریت رفتار و مدیریت فضای فیزیکی و روانی) در مدارس دوره اول متوسطه شهر شیراز انجام شد. روش: روش پژوهش شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل تمامی معلمان مرد دوره اول متوسطه شهر شیراز در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ به تعداد ۱۲۰۰ نفر بود. نمونه گیری به روش تصادفی خوشه ای چندمرحله ای انجام گرفت و ۶۰ معلم (۳۰ نفر در گروه آزمایش و ۳۰ نفر در گروه گواه) انتخاب شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۰ جلسه (هر جلسه ۹۰ دقیقه) تحت آموزش و الزام به اجرای روش های نوین تدریس در کلاس خود قرار گرفتند، در حالی که گروه گواه به روش سنتی خود ادامه دادند. ابزار پژوهش، پرسشنامه محقق ساخته مدیریت کلاس (بر اساس مدل ولفگانگ و گلیکمن، ۱۹۸۶) با ۲۷ گویه و سه مولفه بود که روایی آن با نظر ۸ متخصص و پایایی آن با آلفای کرونباخ ۰/۹۱ تایید شد. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که بین دو گروه در هر سه مولفه مدیریت کلاس تفاوت معناداری وجود دارد (۰/۰۰۱>p). گروه آزمایش که روش های نوین را به کار گرفته بودند، نمرات بالاتری در مدیریت زمان (۲۱/۴۵ در مقابل ۱۴/۳۲)، مدیریت رفتار (۳۲/۱۶ در مقابل ۲۳/۵۴) و مدیریت فضای فیزیکی و روانی (۲۷/۳۸ در مقابل ۱۹/۶۱) نسبت به گروه گواه کسب کردند. اندازه اثر روش های نوین بر مدیریت زمان ۰/۴۳، بر مدیریت رفتار ۰/۵۱ و بر مدیریت فضای کلاس ۰/۴۷ به دست آمد که همگی در سطح بزرگ ارزیابی می شوند. نتیجه گیری: روش های نوین تدریس با افزایش درگیری فعال دانش آموزان، کاهش رفتارهای مزاحم و ایجاد ساختار مشارکتی، به طور معناداری مدیریت کلاس را بهبود می بخشند. بر خلاف تصور رایج که روش های فعال را با بینظمی و آشفتگی همراه می دانند، این پژوهش نشان می دهد که این روش ها در صورت اجرای صحیح، خود به نظم دهنده اصلی کلاس تبدیل می شوند

کلیدواژه ها:

روش های نوین تدریس ، مدیریت کلاس ، یادگیری مشارکتی ، درگیری تحصیلی.