بررسی تحلیلی مرزبان نامه و طوطی نامه از نظرگاه زبانی، شیوه روایت گری و درون مایه

ادبیات داستانی گونه ای ادبیات منثور است که در برگیرنده روایت های تخیلی است و هدف آن آموزش و سرگرم ساختن مخاطب یا هردوی آن هاست. دو اثر مرزبان نامه و طوطی نامه به نوعی زیرمجموعه ادبیات داستانی هستند و حکایت های تمثیلی، تخیلی وحکمت آمیزی را دربرمی گیرند که غالبا از زبان حیوانات روایت شده است. مرزبان نامه دارای نثری مصنوع، تکلفی و بلاغی است که بیشتر بر پایه زبان رسمی و پیچیده استوار است. نثر طوطی نامه را می توان به عنوان نثری بینابین درنظرگرفت که در گذار از نثر فنی به نثر ساده و داستانی قرار دارد یعنی نه به اندازه مرزبان نامه فنی و پیچیده است و نه می توان آن را نثر مرسل نامید. مساله اصلی این پژوهش، بررسی تحلیلی این دو اثر از نظرگاه زبانی، شیوه روایت گری و درون مایه است. در بررسی دو اثر از نظرگاه زبانی، واژگان آن ها، ویژگی های نحوی دو اثر، نوع نثر، صناعات، توصیفات و شیوه دو اثر در به کارگیری شواهدشان بررسی شده است. در بررسی تحلیلی از نظرگاه شیوه روایت گری، مباحثی از جمله چهارچوبه کلی، نوع حکایت ها، شیوه داستان در داستان، زاویه دید و خاستگاه حکایات مورد بررسی قرار گرفته اند. در بررسی درون مایه دو اثر، تشابهات موضوعی، شخصیت های داستانی، پیام های مشترک حکایات و هندی گونگی غالب بر آن ها مورد بررسی قرارگرفته اند. از مهم ترین یافته های بدیع این پژوهش تحلیلی-توصیفی این است که آشکار می کند که حکایت های زیادی در دو اثر وجود دارند که با یکدیگربه لحاظ نوع، زاویه دید و شیوه روایت و موضوع داستان مطابقت دارند. هندی گونگی از دیگرموارد نویافته ای است که در بررسی درون مایه دو اثر به آن پرداخته شده است. در این پژوهش از دو اثر چهل طوطی و هزارویک شب نیز نام برده شده و مضامین مشترکشان با دو اثر اصلی بیان شده است.

کلیدواژه ها:

مرزبان نامه ، طوطی نامه ، نظرگاه زبانی ، شیوه روایت گری ، درون مایه