تاثیر تدریس مشارکتی برافزایش خلاقیت وشکوفایی استعدادهای نهفته دانش آموزان

هدف اصلی این مقاله، بررسی و تبیین تاثیر روش تدریس مشارکتی به عنوان یک رویکرد آموزشی فعال و دانش آموزمحور، بر افزایش سطح خلاقیت و فراهم آوردن زمینه ای برای شکوفایی استعدادهای نهفته و پنهان دانش آموزان است. در نظام های آموزشی سنتی که عمدتا بر انتقال یک سویه اطلاعات از معلم به دانش آموز و حافظه محوری استوار است، فرصت بروز تفکر واگرا، ریسک پذیری فکری و نوآوری به شدت محدود می شود و بسیاری از استعدادهای غیرکلاسیک دانش آموزان نادیده گرفته می شود. این پژوهش که به شیوه مروری و با تحلیل منابع کتابخانه ای تدوین شده است، استدلال می کند که تدریس مشارکتی با ایجاد ساختاری مبتنی بر همبستگی مثبت، مسئولیت پذیری فردی و گروهی، تعامل چهره به چهره و مهارت های اجتماعی، محیطی امن و پویا را برای یادگیری فراهم می آورد. در چنین محیطی، دانش آموزان تشویق می شوند تا ایده های خود را بدون ترس از قضاوت به اشتراک بگذارند، از دیدگاه های متنوع هم گروهی های خود بهره مند شوند و از طریق فرآیندهایی چون طوفان فکری، حل مسئله گروهی و مباحثه، به سطوح بالاتری از تفکر دست یابند. این تعاملات مستمر، نه تنها به تقویت مولفه های اصلی خلاقیت نظیر سیالی، انعطاف پذیری، اصالت و بسط ایده کمک می کند، بلکه باعث می شود دانش آموزانی که در زمینه های مختلفی چون رهبری، سازماندهی، ارتباطات کلامی یا هنری دارای استعداد هستند، فرصت بروز و پرورش این توانایی ها را در عملکردهای گروهی پیدا کنند. در نتیجه، تدریس مشارکتی فراتر از یک روش آموزشی صرف، به مثابه یک استراتژی پرورشی عمل می کند که می تواند به شناسایی و شکوفایی طیف وسیعی از استعدادهای دانش آموزان منجر شده و آن ها را برای مواجهه با چالش های پیچیده دنیای امروز آماده تر سازد.

کلیدواژه ها:

تدریس مشارکتی ، خلاقیت ، استعدادهای نهفته