بررسی نقش سواد عاطفی در کاهش آسیب های روانی و اجتماعی دانش آموزان ابتدایی

پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی و مروری، به بررسی و واکاوی نقش بنیادین سواد عاطفی در کاهش آسیب های روانی و اجتماعی دانش آموزان در مقطع تحصیلی ابتدایی می پردازد. دوران کودکی به عنوان مهم ترین مرحله شکل گیری زیرساخت های شناختی و هیجانی انسان، نقشی تعیین کننده در سلامت روان و سازگاری اجتماعی آینده فرد ایفا می کند. سواد عاطفی به عنوان یک شایستگی کلیدی، دربرگیرنده توانایی شناسایی، درک، پردازش، تنظیم و ابراز صحیح هیجانات است. بررسی نظام مند متون و پژوهش های پیشین نشان می دهد که فقدان یا ضعف در سواد عاطفی، همبستگی مثبت و معناداری با بروز اختلالات درون نمود (نظیر اضطراب و افسردگی) و برون نمود (نظیر پرخاشگری و رفتارهای ضد اجتماعی) در کودکان دارد. در مقابل، توسعه نظام مند مهارت های عاطفی در محیط های آموزشی، به عنوان یک عامل محافظتی قدرتمند، ضمن ارتقای تاب آوری روانی، کاهش چشمگیر رفتارهای پرخطر، قلدری و انزوای اجتماعی را در پی دارد. این مقاله بر لزوم اتخاذ رویکردی پیشگیرانه و مبتنی بر شواهد در نظام آموزش ابتدایی تاکید می ورزد و ضرورت ادغام برنامه های مبتنی بر یادگیری اجتماعی-هیجانی (SEL) در برنامه های درسی رسمی و دوره های توانمندسازی معلمان را به عنوان راهبردی اساسی جهت ارتقای بهداشت روان و پیشگیری از آسیب های روانی-اجتماعی در نسل آینده تبیین می نماید.

کلیدواژه ها:

سواد عاطفی ، آسیب های روانی-اجتماعی ، مقطع ابتدایی ، یادگیری اجتماعی-هیجانی ، پیشگیری ، تاب آوری