تدریس به مثابه کنش اخلاقی: مسئولیت معرفتی معلم در شکل دهی به دانش

هدف: این پژوهش با هدف بررسی و تبیین تدریس به عنوان یک کنش اخلاقی ریشه دار در مسئولیت معرفتی معلم در فرآیند شکل دهی به دانش فراگیران انجام شده است. تمرکز اصلی بر این پرسش است که چگونه تعهدات معرفتی معلم، فراتر از انتقال محتوای درسی، به یک تعهد اخلاقی در قبال اصالت، اعتبار، و عدالت در تجربه یادگیری دانش آموز تبدیل می شود.مسئله: اگرچه آموزش و تدریس معمولا در چارچوب های تربیتی و روان شناختی بررسی می شوند، اما بعد اخلاقی نهفته در انتخاب ها، تفسیرها، و شیوه های ارائه دانش، اغلب نادیده گرفته می شود. مسئله محوری این است که در شرایط پیچیده کنونی که معرفت دائما در حال تحول است، مسئولیت معرفتی معلم چیست و چگونه این مسئولیت اخلاقی می تواند کیفیت و جهت گیری فرایند ساخت دانش در دانش آموزان را تعیین کند.روش تحلیلی-نظری: پژوهش حاضر با اتخاذ رویکردی تحلیلی-نظری، از طریق تلفیق مدل های برجسته در نظریه های یادگیری (آزوبل، ویگوتسکی)، روان شناسی شناختی (نظریه بار شناختی)، نظریه های انگیزش (خودتعیین گری)، فلسفه آموزش (عدالت معرفتی و زیبایی شناسی آموزشی آیزنر) چارچوبی تلفیقی ارائه می دهد. تحلیل کیفی متون و نظریه ها با هدف استنتاج اصول اخلاقی حاکم بر کنش تدریس انجام گرفت.یافته ها: تحلیل نشان می دهد که تدریس، به خصوص در مرحله ساخت دهی معنا (آزوبل) و تعامل اجتماعی (ویگوتسکی)، دارای بعد اخلاقی ذاتی است. مسئولیت معرفتی معلم شامل انتخاب مواد آموزشی (تعهد به اصالت)، مدیریت پیچیدگی شناختی (تعهد به وضوح و جلوگیری از بار شناختی بیش از حد)، و تضمین دسترسی منصفانه به منابع معرفتی (عدالت معرفتی) است. این تعهدات مستقیما بر خودمختاری معرفتی و انگیزه ی درونی دانش آموز (SDT) اثر می گذارند.نتیجه گیری: تدریس کنشی فعال، تفسیرگرانه و به شدت اخلاقی است که معلم را در مقام نگهبان و تسهیل کننده اصالت معرفت قرار می دهد. مسئولیت معرفتی معلم نه تنها انتقال درست اطلاعات، بلکه ایجاد زمینه هایی برای تجربه زیباشناختی و درگیری معنادار با دانش است که این امر مستلزم درک عمیق از اخلاقیات مرتبط با قدرت و دانش در کلاس درس است.