نقش آموزش مهارت های ارتباطی و همدلی بر کاهش پرخاشگری کلامی در دانش آموزان مبتلابه اختلال ارتباط اجتماعی

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 80

فایل این مقاله در 11 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

NCPP12_1321

تاریخ نمایه سازی: 18 اردیبهشت 1405

چکیده مقاله:

پرخاشگری کلامی یکی از شایع ترین چالش های رفتاری در نوجوانان مبتلا به اختلالات ارتباط اجتماعی است که می تواند منجر به طرد اجتماعی، افت تحصیلی و مشکلات روان شناختی مزمن شود. هدف از این پژوهش مروری، بررسی و سنتز شواهد موجود در خصوص اثربخشی آموزش مهارت های ارتباطی و همدلی بر کاهش رفتارهای پرخاشگرانه کلامی در این گروه سنی است. این مطالعه با هدف شناسایی مولفه های کلیدی آموزش (مانند گوش دادن فعال، بیان خواسته ها بدون تهاجم، و درک احساسات دیگران) و مکانیسم های تغییر رفتار، به دنبال ارائه چارچوبی کاربردی برای مداخلات درمانی و آموزشی است.این پژوهش از نوع مروری سیستماتیک (Systematic Review) است. یافته ها نشان داده است که آموزش مهارت های ارتباطی و همدلی تاثیر معنادار و پایداری بر کاهش پرخاشگری کلامی در نوجوانان مبتلا به اختلالات ارتباط اجتماعی دارد. یافته ها حاکی از آن بود که این مداخلات از طریق سه مکانیسم اصلی عمل می کنند: ۱) افزایش هوش هیجانی: بهبود توانایی شناسایی و نام گذاری هیجانات خود و دیگران که منجر به کاهش واکنش های تکانشی می شود. ۲) جایگزینی الگوهای ارتباطی: آموزش تکنیک های «من-پیام» (I-Statements) و گوش دادن فعال به جای سرزنش و تحقیر. ۳) تقویت نظارت شناختی: بهبود توانایی توقف فکر و ارزیابی پیامدهای کلام قبل از بیان آن. به ویژه، مولفه «همدلی شناختی» (درک دیدگاه طرف مقابل) همبستگی قوی تری با کاهش پرخاشگری داشت تا «همدلی هیجانی». همچنین، ترکیب آموزش مهارت ها با بازخورد فوری و نقشه کشی رفتاری، اثربخشی مداخله را دوچندان کرد. بر اساس شواهد حاصل از مرور پژوهش های پیشین، آموزش مهارت های ارتباطی و همدلی به عنوان یک مداخله غیردارویی و کم هزینه، یکی از موثرترین راهکارها برای مدیریت و کاهش پرخاشگری کلامی در نوجوانان دارای اختلال ارتباط اجتماعی است. این مداخلات نه تنها رفتارهای منفی را کاهش می دهند، بلکه با بهبود کیفیت تعاملات اجتماعی، به سازگاری اجتماعی و عزت نفس این نوجوانان کمک می کنند. پیشنهاد می شود برنامه های پیشگیرانه و درمانی در مدارس و مراکز مشاوره، بر آموزش عملی و کاربردی این مهارت ها در موقعیت های شبیه سازی شده (Role-playing) تمرکز کنند. همچنین، مشارکت والدین و معلمان در تقویت این مهارت ها در محیط های طبیعی زندگی نوجوان، برای حفظ اثرات بلندمدت مداخله ضروری است.

نویسندگان

نوشین السادات زلالی

دانشجوی کارشناسی ارشد، روانشناسی عمومی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران