ساختار کاریکلماتور در آثار نائله یوسفی و عباس گلکار

این مقاله به تحلیل ساختار کاریکلماتور در آثار نائله یوسفی و عباس گلکار می پردازد و تکنیک ها و ویژگی های بیانی این دو نویسنده را در این فرم ادبی بررسی می کند. کاریکلماتور، به عنوان یک گونه نوین شعری، در سال های اخیر توجه ویژه ای را به خود جلب کرده است و به نظر می رسد که جذابیت آن در ترکیب طنز و زبان می تواند پیام های عمیق تر و تفسیری درباره مسائل اجتماعی و فرهنگی ارائه دهد. نائله یوسفی و عباس گلکار به عنوان دو نویسنده برجسته کاریکلماتور، با استفاده از زبان به طور بدیع و نوآورانه، توانسته اند مضامین پیچیده ای را در قالب فرم منسجم و مختصر بیان کنند. این تحقیق تلاش دارد تا با بررسی دقت و عمق و ساختار کاریکلماتور در آثار این دو نویسنده، به ایجاد درک عمیق تری از این فرم ادبی کمک کند. نتایج این تحقیق نشان می دهد که نائله یوسفی، به ویژه از طریق مفاهیم فرهنگی و اجتماعی در آثار خود، بینش های تازه ای را ارائه می دهد که مطالعه آن، می تواند به تسهیل درک مخاطب از جامعه کنونی کمک کند. همچنین، به بررسی تطبیقی زبان و ساختار در آثار این دو نویسنده پرداخته و به تبیین نحوه تاثیرگذاری آنها بر روی خوانندگان و نقد ادبی خواهد پرداخت.

کلیدواژه ها:

کاریکلماتور ، نائله یوسفی ، عباس گلکار ، ادبیات معاصر