نقش معلم در ایجاد انگیزه درونی در دانش آموزان مقطع ابتدایی

انگیزه درونی به عنوان نیروی محرکه یادگیری خودانگیخته و پایدار، یکی از مهم ترین عوامل موفقیت تحصیلی در دوره ابتدایی محسوب می شود. در این میان، معلمان به عنوان تسهیل گران اصلی فرآیند یادگیری، نقشی محوری در شکل گیری و تقویت این نوع انگیزه در دانش آموزان ایفا می کنند. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی-تحلیلی به بررسی نقش معلم در ایجاد انگیزه درونی در دانش آموزان مقطع ابتدایی می پردازد. چارچوب نظری این پژوهش بر نظریه خودتعیین گری استوار است که بر اساس آن، ارضای سه نیاز روان شناختی بنیادین خودمختاری، شایستگی و ارتباط جویی، پیش شرط اساسی برای بروز انگیزه درونی محسوب می شود. یافته های پژوهش نشان می دهد که معلمان از طریق راهبردهایی همچون حمایت از خودمختاری، ارائه بازخورد توصیفی و سازنده، طراحی تکالیف معنادار و چالش برانگیز، ایجاد جو عاطفی مثبت و الگوسازی رفتاری، می توانند به طور معناداری انگیزه درونی دانش آموزان را افزایش دهند . علاوه بر این، پژوهش های تجربی حاکی از آن است که تاثیر معلم بر انگیزه دانش آموزان عمدتا به صورت غیرمستقیم و از طریق شکل دهی به عوامل زمینه ای و انگیزشی کلاس درس اعمال می شود . این مقاله با مرور نظام مند مبانی نظری و شواهد تجربی، چارچوبی عملی برای معلمان دوره ابتدایی به منظور ایجاد و حفظ انگیزه درونی در دانش آموزان ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

انگیزه درونی ، نقش معلم ، دوره ابتدایی ، نظریه خودتعیین گری ، حمایت از خودمختاری ، نیازهای روان شناختی بنیادین