بررسی نقش محبت و احترام متقابل معلم بر رشد عاطفی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش محبت و احترام متقابل معلم بر رشد عاطفی دانش آموزان انجام شده است. روش تحقیق توصیفی از نوع همبستگی بود و جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهر اصفهان در سال تحصیلی جاری می شد. نمونه پژوهش با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب گردید. ابزارهای گردآوری داده ها شامل سه پرسشنامه استاندارد محبت معلم، احترام متقابل و رشد عاطفی بود که روایی و پایایی آن ها مورد تایید قرار گرفت. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین محبت معلم و رشد عاطفی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین بین احترام متقابل در رابطه معلم-دانش آموز و رشد عاطفی نیز رابطه مثبت و معناداری مشاهده شد. نتایج تحلیل رگرسیون حاکی از آن بود که هر دو متغیر محبت و احترام متقابل به طور همزمان توانایی پیش بینی رشد عاطفی را دارند و سهم محبت معلم در این پیش بینی اندکی بیشتر از سهم احترام متقابل است. بر اساس یافته ها، معلمانی که با دانش آموزان خود با محبت و احترام متقابل رفتار می کنند، نقش موثری در ارتقای خودآگاهی هیجانی، همدلی و مدیریت هیجانات دانش آموزان ایفا می کنند. از این رو، توجه به مهارت های عاطفی و ارتباطی معلمان در برنامه های تربیت معلم و ارزشیابی عملکرد آنان ضروری به نظر می رسد. این پژوهش بر لزوم ایجاد جو عاطفی مثبت و مبتنی بر کرامت در کلاس های درس تاکید دارد و پیشنهاد می کند که مدارس و نظام های آموزشی، تقویت محبت و احترام متقابل را به عنوان یک اولویت راهبردی در نظر گیرند.

کلیدواژه ها:

محبت معلم ، احترام متقابل ، رشد عاطفی ، رابطه معلم-دانش آموز ، دانش آموزان