بررسی خودترمیمی در مخلوط های آسفالتی جهت استفاده در معابر شهری

در سال های اخیر، پدیده خودترمیمی در مخلوط های آسفالتی به عنوان رویکردی نوین برای افزایش دوام روسازی و کاهش هزینه های نگهداری معابر شهری مورد توجه محققان و مدیران شهری قرار گرفته است. هدف از این پژوهش، بررسی رفتار خودترمیمی در مخلوط های آسفالتی و ارزیابی امکان پذیری به کارگیری آن در معابر شهری با ترافیک متوسط تا سنگین است. بدین منظور، ابتدا مکانیسم های ایجاد ریزترک در روسازی آسفالتی در اثر تکرار بار ترافیکی و تغییرات حرارتی تشریح شده و سپس ظرفیت خودترمیمی مخلوط های آسفالتی متداول شهری از طریق اعمال چرخه های بارگذاری استراحت مورد مطالعه قرار گرفت. در ادامه، تاثیر پارامترهایی نظیر نوع و گرانروی قیر، نسبت قیر به مصالح سنگی، دما و زمان استراحت، و نیز استفاده از افزودنی های نوین خودترمیم گر (از جمله الیاف فولادی برای القای حرارتی، میکروکپسول های حاوی قیر یا روغن ترمیم گر و مواد پلیمری اصلاح کننده) بر میزان ترمیم ترک ها و بازیابی مدول سختی بررسی شد.نتایج آزمایش های خستگی و رئولوژیکی نشان داد استفاده هدفمند از فناوری خودترمیمی در مخلوط های آسفالتی قادر است نرخ پیشروی ترک ها را به طور قابل ملاحظه ای کاهش داده و عمر خستگی روسازی را در شرایط بهره برداری شهری افزایش دهد. همچنین مشخص شد که دمای سرویس دهی و شرایط آب وهوایی شهری نقش تعیین کننده ای در فعال سازی فرایند خودترمیمی دارند و انتخاب طرح اختلاط مناسب می تواند تعادل مطلوبی بین مقاومت در برابر شیارشدگی، ترک خوردگی و قابلیت خودترمیمی ایجاد کند. تحلیل نتایج حاکی از آن است که به کارگیری مخلوط های آسفالتی خودترمیم شونده در معابر شهری، ضمن کاهش دفعات و هزینه های تعمیر و نگهداری، می تواند سطح خدمت دهی روسازی، ایمنی، و آسایش سواری را در بلندمدت ارتقا دهد. بر پایه یافته های این تحقیق، استفاده از مخلوط های آسفالتی خودترمیمی به عنوان راهکاری پایدار و اقتصادی برای مدیریت روسازی شهری پیشنهاد می شود و زمینه توسعه دستورالعمل های طراحی و نگهداری مبتنی بر مفهوم خودترمیمی در زیرساخت های حمل ونقل شهری فراهم می گردد.