یادگیری پژوهش محور در آموزش علوم اجتماعی: مروری بر مطالعات تجربی

آموزش علوم اجتماعی به عنوان یکی از ارکان اساسی جامعه پذیری نوجوانان و پرورش نسل جدید شهروندان، همواره نیازمند بازنگری در رویکردهای تدریس است. پژوهش حاضر با هدف مرور نظام مند مطالعات تجربی درباره یادگیری پژوهش محور در آموزش علوم اجتماعی انجام شده است. نتایج حاصل از بررسی ۱۸ مطالعه نشان می دهد که یادگیری پژوهش محور در مقایسه با آموزش سنتی، بهبود معناداری در پیشرفت تحصیلی ایجاد می کند. همچنین، این رویکرد نابرابری پیشرفت تحصیلی در میان دانش آموزان با پایگاه های اجتماعی- اقتصادی مختلف را کاهش می دهد و به ویژه برای دانش آموزان ضعیف موثرتر است. علاوه بر این، یادگیری پژوهش محور تفکر انتقادی و مهارت های شناختی سطح بالا را تقویت کرده و انگیزه و مشارکت دانش آموزان را افزایش می دهد. این یافته ها نظریه های ساخت گرایی، تغییر مفهومی و یادگیری تجربی را مورد تایید قرار داده و گویای الگوی روابط چندبعدی میان پیشرفت تحصیلی، کاهش نابرابری در پیشرفت تحصیلی، تفکر انتقادی و انگیزه و مشارکت هستند. بر اساس یافته ها، پیشنهاد می شود مدرسان علوم اجتماعی از رویکردهای پژوهش محور در آموزش های خود بهره گیرند و پژوهشگران آینده به بررسی اثرات بلندمدت و فرایند های علی این رویکردها بپردازند.

کلیدواژه ها:

یادگیری پژوهش محور ، آموزش علوم اجتماعی ، ساخت گرایی ، پیشرفت تحصیلی ، تفکر انتقادی.