بررسی تاثیر هوش مصنوعی بر تصمیم گیری استراتژیک در مدیران ارشد فناوری شرکت های دانش بنیان

هدف این پژوهش بررسی تاثیر هوش مصنوعی بر تصمیم گیری استراتژیک در مدیران ارشد فناوری شرکت های دانش بنیان است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت داده ها کمی است که با رویکرد توصیفی-پیمایشی و با بهره گیری از مدل معادلات ساختاری (PLS-SEM) انجام شده است. جامعه آماری شامل کلیه مدیران ارشد فناوری شرکت های دانش بنیان فعال در پارک های علم و فناوری کشور بود که بر اساس فرمول کوکران، ۳۹۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه ای استاندارد شامل ۳۱ گویه در قالب طیف پنج گزینه ای لیکرت بود که روایی و پایایی آن تایید شد. یافته های پژوهش نشان داد که هوش مصنوعی تاثیر مثبت و معناداری بر ابعاد سه گانه تصمیم گیری استراتژیک دارد، به طوری که بیشترین تاثیر بر نوآوری در تصمیمات (۰.۵۲۵=β)، سپس بر سرعت تصمیم گیری (۰.۵۱۲=β) و در نهایت بر کیفیت تصمیم گیری (۰.۴۸۵=β) بوده است. مقدار ضریب تعیین (۴۸۳/۰=R²) حاکی از آن است که هوش مصنوعی قادر است نزدیک به نیمی از تغییرات تصمیم گیری استراتژیک را تبیین کند. بر این اساس، نتیجه گیری می شود که هوش مصنوعی نه صرفا یک ابزار فنی، بلکه به مثابه «هم اندیش استراتژیک» برای مدیران ارشد فناوری عمل کرده و می تواند فرآیندهای شناختی و الگوهای تصمیم گیری را در سازمان های دانش بنیان دگرگون سازد. یافته های این پژوهش به غنی سازی نظریه سطوح بالای مدیریت در عصر دیجیتال کمک کرده و پیشنهادات عملی برای مدیران و سیاست گذاران حوزه فناوری ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، تصمیم گیری استراتژیک ، مدیران ارشد فناوری ، شرکت های دانش بنیان ، مدل معادلات ساختاری