پارادوکس آموزش عالی در عصر نئولیبرال: تقویت شبکه های نخبگانی، تضعیف سرمایه اجتماعی پلساز و تشدید نابرابری ساختاری

این مطالعه با استفاده از سنتز نظری نقادانه، تناقض بنیادین آموزش عالی در قرن بیست ویکم را تحلیل می کند. علی رغم گسترش کمی و گفتمان فراگیری، شواهد بین المللی نشان می دهد که نظام های آموزش عالی به سمت «مشارکت بالا اما سطوح عمیق تری از طبقه بندی اجتماعی» حرکت کرده اند. این مقاله با تلفیق نظریه های کلاسیک و چارچوب های معاصر استدلال می کند که منطق رقابتی و رتبه بندی جهانی، دانشگاه را به «میدانی» تبدیل کرده که در آن، مکانیزم های انتخاب جفت همگن و انسداد اجتماعی نه تنها بازتولید کهن را تداوم می بخشند، بلکه اشکال جدیدی از نابرابری شبکه ای را خلق می کنند. یافته ها نشان می دهند که سرمایه «بالارونده»—دسترسی هدفمند به نهادهای قدرت—در دانشگاه های نخبه متمرکز شده و از طریق شبکه های فارغ التحصیلان به گردش انحصاری درمی آید. در مقابل، دانشگاه های دسته دوم، اگرچه دسترسی کمی را فراهم می کنند، اما فاقد توان تولید این شکل حیاتی از سرمایه هستند. در نتیجه، آموزش عالی مدرن، به جای کاهش شکاف طبقاتی، با مشروعیت بخشی نمادین به نابرابری، شکاف بین «دارایان شبکه» و «بی بهرگان از شبکه» را تعمیق می بخشد. مقاله با الهام از راه حل های سیاستی رادیکال و توجه به تجارب مقایسه ای، پیشنهادهایی برای بازطراحی نظام توزیع منابع و مهندسی شبکه های اجتماعی در محیط دانشگاه ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

آموزش عالی ، سرمایه اجتماعی پلساز و بالارونده ، نابرابری ساختاری ، شبکه های نخبگانی ، بازتولید اجتماعی ، سیاست گذاری آموزشی ، نظریه شبکه.