بررسی آزمایشگاهی تاثیر غلظت یون های منیزیم، سولفات و کلسیم در آب هوشمند بر ضریب بازیافت نفت از مخازن کربناته (مطالعه موردی: میدان یادآوران)

افزایش ضریب بازیافت نهایی در مخازن کربناته، به دلیل شرایط پیچیده ترشوندگی و نیروهای مویینگی بالا، یکی از چالش های اساسی صنعت نفت است. روش سنتی سیلاب زنی معمولی اغلب منجر به باقی ماندن مقادیر قابل توجهی نفت در مخزن می گردد. این پژوهش به بررسی آزمایشگاهی اثربخشی «آب هوشمند» به عنوان یک راهکار نوین ازدیاد برداشت (EOR) در مخازن کربناته میدان یادآوران پرداخته است. هدف اصلی مطالعه، ارزیابی تاثیر غلظت های مختلف یون های دوظرفیتی منیزیم (Mg۲+)، کلسیم (۲Ca+) و سولفات (۴۲SO-) بر میزان بازیافت نفت بود. برای این منظور، آزمایش های سیلاب زنی روی نمونه های مغزه سنگ کربناته با استفاده از آب دوبار تقطیر شده و انواع محلول های هوشمند با ترکیبات یونی متفاوت انجام شد. نتایج نشان داد که حضور یون های فعال در آب تزریقی، ضریب بازیافت را به طور معناداری افزایش می دهد. بیشترین میزان بازیافت (۵۹ درصد) مربوط به نمونه حاوی غلظت بالای کلسیم بود، در حالی که کمترین بهبود متعلق به نمونه سولفات دار (۵۶ درصد) بود. همچنین، رقیق کردن بیش از حد محلول ها باعث کاهش کارایی روش شد. مکانیزم غالب در این فرآیند، تغییر ترشوندگی سنگ از حالت نفت دوست به آب دوست از طریق تبادل یونی سطح و جذب ترجیحی آنیون ها شناسایی شد. این یافته ها تایید می کنند که تنظیم دقیق ترکیب یونی آب تزریقی، راهکاری اقتصادی و موثر برای بهبود بازیافت از مخازن کربناته ایران است.

کلیدواژه ها:

آب هوشمند ، مخازن کربناته ، ازدیاد برداشت ، تغییر ترشوندگی ، یون های دوظرفیتی