تاثیر ابزارهای هوش مصنوعی بر مشارکت و انگیزه یادگیری دانش آموزان

مشارکت فعال و انگیزه درونی، دو مولفه بنیادین یادگیری عمیق و پایدار هستند که نظام های آموزشی همواره در پی تقویت آن ها بوده اند. ظهور ابزارهای هوش مصنوعی در عرصه آموزش، نویدبخش رویکردهای نوینی برای تاثیرگذاری بر این مولفه هاست. این مقاله به روش توصیفی-تحلیلی به بررسی چگونگی تاثیرگذاری ابزارهای هوش مصنوعی بر مشارکت و انگیزه یادگیری دانش آموزان می پردازد. چارچوب نظری این تحلیل بر نظریه خودتعیین گری، نظریه بار شناختی و مفاهیم گیمیفیکیشن و بازخورد فوری استوار است. یافته های نظری نشان می دهد که ابزارهای هوش مصنوعی از طریق سه مکانیسم اصلی می توانند مشارکت و انگیزه را تحت تاثیر قرار دهند: فراهم آوری بازخورد فوری و شخصی سازی شده، ایجاد مسیرهای یادگیری انطباق پذیر با سطح توانایی دانش آموز، و به کارگیری عناصر بازی وارسازی هوشمند که حس خودمختاری و شایستگی را تقویت می کنند. با این حال، تاثیرگذاری ابزارهای هوش مصنوعی خطی و یکسان نیست و به عواملی چون طراحی فناوری، بافت آموزشی، ویژگی های فردی دانش آموزان و کیفیت پیاده سازی وابسته است. در پایان، نتیجه گیری می شود که ابزارهای هوش مصنوعی در صورت طراحی مبتنی بر اصول انگیزشی و به کارگیری متوازن در کنار تعاملات انسانی، می توانند نقش تسهیل گری موثر در افزایش مشارکت و انگیزه ایفا کنند. پیشنهادهای تحلیلی مقاله بر ضرورت طراحی انسان محور، اجتناب از اتکای افراطی و توجه به تفاوت های فردی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، مشارکت یادگیری ، انگیزش تحصیلی ، بازخورد هوشمند ، شخصی سازی