بررسی نقش تعدیل کننده جنسیت در مسیرهای میانجی ذهنی سازی و بدتنظیمی هیجان مثبت بین ترومای کودکی و زیرگروه های خودشیفتگی: یک تحلیل میانجی تعدیل شده

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش تعدیل کننده جنسیت در مسیرهای میانجی ذهن سازی و بدتنظیمی هیجان مثبت بین ترومای دوران کودکی و زیرگروه های خودشیفتگی بزرگ منشانه و آسیب پذیر انجام شد. این مطالعه در قالب یک طرح توصیفی-همبستگی از نوع مقطعی و با استفاده از تحلیل میانجی تعدیل شده (PROCESS macro, Model ۸۷) به اجرا درآمد. جامعه آماری شامل تمامی افراد ۱۸ تا ۳۰ ساله مراجعه کننده به مراکز مشاوره منطقه ۵ شهر تهران در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آن ها ۳۱۱ نفر (۱۷۰ مرد و ۱۴۱ زن) به روش نمونه گیری در دسترس هدفمند انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه تجارب ناگوار دوران کودکی (CTQ)، مقیاس دشواری در تنظیم هیجان مثبت (DERS-P)، مقیاس ذهن سازی (MentS) و سیاهه خودشیفتگی مرضی (PNI) بود. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۳۰ و روش بوت استرپ با ۵۰۰۰ نمونه گیری مجدد انجام شد. نتایج نشان داد که در مدل خودشیفتگی آسیب پذیر، جنسیت به طور معناداری مسیرهای واسطه ای را تعدیل می کند (۰۵/۰>p ). به طور مشخص، اثر غیرمستقیم ترومای کودکی از طریق کاهش ذهن سازی (۰۵۲/۰-=IMoM) و افزایش بدتنظیمی هیجان مثبت (۰۳۸/۰-=IMoM) بر خودشیفتگی آسیب پذیر در زنان قوی تر از مردان بود. همچنین، اثر محافظتی ذهن سازی بر خودشیفتگی آسیب پذیر در زنان (۲۱/۰-=b) نیرومندتر از مردان (۰۹/۰-=b) به دست آمد. در مدل خودشیفتگی بزرگ منشانه، هیچ یک از شاخص های تعدیل شده میانجی معنادار نبودند (۰۵/۰>p ). یافته ها نشان داد که مسیرهای واسطه ای منتهی به خودشیفتگی آسیب پذیر، برخلاف خودشیفتگی بزرگ منشانه، وابسته به جنسیت هستند و زنان به طور خاص در برابر اثرات غیرمستقیم ترومای کودکی از طریق اختلال در ذهن سازی و بدتنظیمی هیجان مثبت آسیب پذیرتر می باشند. این نتایج بر ضرورت طراحی مداخلات درمانی جنسیت محور برای هر یک از زیرگروه های خودشیفتگی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

خودشیفتگی بزرگ منشانه ، خودشیفتگی آسیب پذیر ، ترومای کودکی ، ذهن سازی ، بدتنظیمی هیجان مثبت ، جنسیت ، تحلیل میانجی تعدیل شده