پیش بینی افسردگی در دانشجویان تربیت بدنی براساس خودشفقت ورزی با میانجیگری فعالیت بدنی

هدف پژوهش حاضر پیش بینی افسردگی در دانشجویان تربیت بدنی براساس خودشفقت ورزی و خودشناسی انسجامی با میانجیگری فعالیت بدنی بود. این پژوهش به لحاظ نوع هدف کاربردی و به لحاظ روش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش را تمام دانشجویان دانشگاه های استان البرز در سال تحصیلی ۱۴۰۵- ۱۴۰۴ تشکیل می دادند که از میان آنها تعداد ۲۴۳ نفر به روش نمونه گیری دردسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه افسردگی بک (۱۹۶۱)؛ مقیاس خودشفقت ورزی راس و همکاران (۲۰۱۱) و نیم رخ سبک زندگی ارتﻘاءدهنده سلامتی والکر و همکاران (۱۹۸۷) بود. تحلیل داده ها با استفاده از مدلیابی معادلات ساختاری انجام شد. نتایج نشان داد که افسردگی در دانشجویان براساس خودشفقت ورزی پیش بینی می شود (۰۰۱/۰=P، ۴۱۸/۰-=β). افسردگی در دانشجویان براساس فعالیت بدنی پیش بینی می شود (۰۰۱/۰=P، ۵۳۸/۰-=β). افسردگی در دانشجویان براساس خودشفقت ورزی با میانجیگری فعالیت بدنی پیش بینی می شود (۰۰۱/۰=P، ۲۴۱/۰-=β). یافته های این پژوهش نشان می دهد تقویت خودشفقت ورزی می تواند به عنوان یک عامل محافظتی مهم در پیش بینی و کاهش افسردگی دانشجویان تربیت بدنی نقش داشته باشد و فعالیت بدنی این رابطه را تقویت کند. بنابراین، ادغام آموزش های مبتنی بر خودشفقت ورزی با برنامه های منظم ورزشی در محیط های دانشگاهی می تواند راهبردی موثر برای ارتقای سلامت روان این دانشجویان باشد.

کلیدواژه ها:

افسردگی ، تربیت بدنی ، خودشفقت ورزی ، فعالیت بدنی