باز شناخت معانی عمیق صفات الهی با تدبر در آیات قرآن

صفات خداوند، یکی از مباحث مهم علم کلام است که اقوال مختلفی در مورد آن مطرح شده است و در یک تقسیم بندی کلی به دو قسم تقسیم می شوند: صفات ثبوتیه؛ (جمالیه، کمالیه) و صفات سلبیه؛ (جلالیه، تنزیهیه، تقدیسیه). صفات ثبوتیه آن صفاتی را گویند که خداوند بدان ها متصف است. این صفات، از جمال خداوند سخن می گویند و بدین روی آنها را صفات جمالیه نیز می گویند. صفات سلبیه؛ (جلالیه، تنزیهیه، تقدیسیه)، آن دسته از صفاتی هستند که نقص و کاستی را از خدا نفی می کنند. از آنجا که نقص و کاستی، خود نوعی سلب و نبود کمال است، وقتی ما نبود و سلب کمال را از خدا نفی کنیم به اثبات می رسیم. صفات خدا ابتدا به ذاتیه و فعلیه تقسیم شده اند و سپس هر کدام از صفات فوق را به ثبوتیه و سلبیه تقسیم کرده و آنگاه صفات ذاتیه و فعلیه را به حقیقیه و اضافیه تقسیم کرده اند و در نهایت صفات ثبوتیه حقیقیه را به حقیقیه محضه و حقیقیه ذات اضافه تقسیم کرده اند. برای تحلیل صفات ثبوتیه و سلبیه خداوند در قرآن کریم، نیاز است به تحقیق و بررسی دقیق مفاهیم و مضامین قرآنی با استفاده از روش های مختلف. هدف از این تحلیل، به دست آوردن یک فهم عمیق و صحیح از خدایی است که در قرآن به تصویر کشیده شده است.

کلیدواژه ها:

صفات ، ثبوتی ، سلبی ، فعلی ، حقیقی ، اضافی ، ذاتی ، تحلیل صفات الهی.