برنامه ی عملی برای پیشگیری از فرسودگی دیجیتالی معلمان: رویکردی مبتنی بر شواهد و ذهن آگاهی فناورانه

تحول دیجیتال در آموزش، به ویژه پس از همه گیری کووید-۱۹، فرصت های فراوانی برای گسترش یادگیری آنلاین و ارتقای دسترسی آموزشی فراهم کرده است . بااین حال، گسترش فناوری در محیط های آموزشی پیامدهای روان شناختی و شناختی قابل توجهی نیز برای معلمان به همراه داشته است . پدیده ی «فرسودگی دیجیتال معلمان» به عنوان شکل جدیدی از خستگی شغلی ناشی از استفاده ی مداوم، ناهم زمان و فشارزا از فناوری در تدریس، در سال های اخیر به یکی از دغدغه های جدی نظام های آموزشی تبدیل شده است (Sidekli, Altıntaş, & Kabaran, ۲۰۲۲) . این مقاله با مرور پژوهش های اخیر (Griffiths, ۲۰۲۵; Rankin, ۲۰۲۲; Hidayati et al ., ۲۰۲۵) و با بهره گیری از اصول «رفاه دیجیتال » (Thomas & Bradley, ۲۰۲۳) و «خودتنظیمی هیجانی » (School Mental Health, ۲۰۲۵) . یک برنامه ی هفت مرحله ای عملی برای پیشگیری و کاهش فرسودگی دیجیتال در میان معلمان ارائه می دهد .در این برنامه، گام هایی همچون خودآگاهی دیجیتال ، طراحی محیط کاری سالم، مدیریت آگاهانه ی اعلان ها، تمرین های تنظیم هیجانی و ایجاد توازن میان زندگی شخصی و حرفه ای مورد تاکید قرار می گیرد . یافته های این مقاله نشان می دهد که اجرای راهبردهای ذهن آگاهانه و فناورانه می تواند به بهبود رفاه روانی، ارتقای تمرکز و افزایش رضایت شغلی معلمان منجر شود . این چارچوب همچنین می تواند مبنایی برای سیاست گذاری های آموزشی و برنامه های توسعه ی حرفه ای معلمان در عصر دیجیتال باشد .

کلیدواژه ها:

فرسودگی دیجیتال ، معلمان ، رفاه دیجیتال ، ذهن آگاهی