نقش بازی های حرکتی در رشد مهارت های اجتماعی کودکان پیش دبستانی: از نظریه تا عمل

این مقاله با رویکردی تحلیلی-ترویجی به بررسی ژرفانگر نقش بازی های حرکتی در رشد مهارت های اجتماعی کودکان پیش دبستانی (۳ تا ۶ سال) می پردازد. بازی حرکتی، که شامل فعالیت های درشت حرکتی، تعادلی، توپی و هماهنگی بخش است، نه تنها بستری برای رشد جسمانی، بلکه زمینه ساز تکامل اجتماعی، عاطفی و شناختی کودکان محسوب می شود. در این مقاله، با استناد به نظریه های روانشناسی رشد، علوم اعصاب شناختی و علوم تربیتی، نشان داده می شود که چگونه تعاملات فیزیکی در قالب بازی، مفاهیم پیچیده ای چون همکاری، رعایت نوبت، حل تعارض، همدلی و مسئولیت پذیری را به کودکان می آموزد. همچنین، با ارائه راهبردهای عملی برای مربیان و والدین، این نوشتار به دنبال تبیین روش های بهینه سازی محیط های بازی برای حداکثرسازی رشد اجتماعی است. تاکید نهایی مقاله بر این است که بازی حرکتی باید به عنوان یک ضرورت اساسی در برنامه ریزی آموزشی دوران پیش دبستانی، به رسمیت شناخته شده و از حاشیه به متن برنامه های رشد کودک منتقل شود.

کلیدواژه ها:

مهارت هایاجتماعی ، نظریه های روانشناسی ، تعارض ، همدلی