کاربرد هوش مصنوعی در بهینه سازی قراردادهای هوشمند در زنجیره تجارت جهانی: یک تحلیل فنی، عملیاتی و حقوقی
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 114
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
IICMOCONF16_102
تاریخ نمایه سازی: 16 اردیبهشت 1405
چکیده مقاله:
ساختار سنتی تجارت جهانی، که بر پایه "قراردادهای ناقص" بنا شده است، منجر به ناکارآمدی های اقتصادی، مضاعف سازی حاشیه سود و هزینه های انتقال بالا در فرآیندهای حل اختلاف (مانند مکانیسم های جبران خسارت WTO) می شود [۲, ۳]. قراردادهای هوشمند (SCs) با ارائه اتوماسیون خوداجراکننده و تضمین تغییرناپذیری توسط بلاکچین [۴, ۵]، راه حلی برای این مشکلات هستند؛ با این حال، با چالش های اساسی مانند مقیاس پذیری محدود، آسیب پذیری های امنیتی کد (مانند حملات Reentrancy) و صلبیت ذاتی در مواجهه با شرایط متغیر بازار مواجه هستند [۷, ۹, ۱۰]. این تحقیق به بررسی نقش محوری هوش مصنوعی (AI) در غلبه بر این محدودیت ها و بهینه سازی SCها برای انطباق پذیری در محیط تجارت جهانی می پردازد. یافته ها نشان می دهد که همگرایی AI-SC در سه حوزه اصلی تاثیرگذار است:۱. بهینه سازی فنی و امنیت: هوش مصنوعی مولد (Generative AI) کارایی محاسباتی SCها را با کاهش سربار (Gas) بهبود می بخشد [۱۲]، در حالی که یادگیری عمیق (Deep Learning) آسیب پذیری های پیچیده کد را با نرخ بالا شناسایی می کند و امنیت سیستمیک را افزایش می دهد [۱۳, ۲۴, ۴۶].۲. پویایی عملیاتی: عامل های خودمختار AI (Autonomous Agents) و اوراکل های تقویت شده با AI، قراردادها را قادر می سازند تا به داده های بلادرنگ (مانند IoT و نوسانات بازار) واکنش نشان داده و شرایط قراردادی (نظیر قیمت ها یا زمان بندی تحویل) را به طور خودکار تعدیل کنند، و صلبیت ذاتی SCها را برطرف می سازند [۱۵, ۱۶, ۴۲].۳. حکمرانی و حل اختلاف: چارچوب های داوری دیجیتال مبتنی بر AI (AI-ODR) با استفاده از مدل های XAI (هوش مصنوعی توضیح پذیر) توانسته اند زمان حل اختلاف را تا ۹۹.۵% کاهش دهند [۱۷, ۷]. با این حال، چالش های حکمرانی همچنان شامل تضاد با مقررات حفظ داده ها (GDPR)، تعیین مسئولیت Agentهای احتمالاتی AI [۳۵] و مقابله با سوگیری الگوریتمی است [۴۳].نتیجه گیری بر لزوم اتخاذ رویکرد “Code plus Law” [۴۰] و سرمایه گذاری در قابلیت همکاری (Interoperability) برای دستیابی به زیرساخت تجاری جهانی یکپارچه و عادلانه تاکید می کند [۸, ۴۴].
کلیدواژه ها:
قراردادهای هوشمند ، هوش مصنوعی ، زنجیره تجارت جهانی ، بلاکچین ، حل اختلاف آنلاین ، عامل های خودمختار ، رویکرد قانون به علاوه کد
نویسندگان
لیلا معصوم خانی
دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق خصوصی دانشگاه رجا، قزوین، ایران
محمد الهی
استاد دانشگاه رجا، قزوین، ایران