آسیب شناسی اجتماعی دانش آموزان: نقش مشکلات ارتباطی در دشواری دوستیابی و انزوای مدرسه ای

پژوهش حاضر با هدف آسیب شناسی اجتماعی نقش مشکلات ارتباطی در دشواری دوستیابی و انزوای مدرسه ای دانش آموزان انجام شده است. این مطالعه با رویکرد کیفی و با استفاده از روش مرور نظام مند و تحلیل محتوای اسنادی، به واکاوی مبانی نظری و شواهد تجربی مرتبط با انواع مشکلات ارتباطی (کم رویی، کناره گیری اجتماعی و غیراجتماعی بودن) و پیامدهای آن در روابط با همسالان پرداخته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که مشکلات ارتباطی از شیوع قابل توجهی در میان دانش آموزان برخوردارند و می توانند به صورت چرخه ای به طردشدگی، احساس تنهایی و انزوای مدرسه ای منجر شوند. این رابطه دیالکتیکی تحت تاثیر عوامل تعدیل کننده متعددی از جمله دلبستگی ناایمن، کیفیت روابط خانوادگی، تجارب مثبت یا منفی با دوستان، و بافت فرهنگی قرار دارد. در فرهنگ های جمع گرا که بر هماهنگی گروهی تاکید بیشتری می شود، پیامدهای منفی مشکلات ارتباطی شدیدتر است. همچنین دانش آموزان با شرایط خاص مانند ADHD، اوتیسم و ناتوانی های یادگیری، به دلیل چالش های ارتباطی بنیادین، آسیب پذیری مضاعفی در برابر طردشدگی و پیامدهای روان شناختی آن دارند. نتایج این پژوهش بر ضرورت طراحی مداخلات زودهنگام، خانواده محور و مدرسه محور برای پیشگیری از تداوم چرخه معیوب انزوا و ارتقای مهارت های ارتباطی دانش آموزان در معرض خطر تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

مشکلات ارتباطی ، کم رویی ، کناره گیری اجتماعی ، دوستیابی ، انزوای مدرسه ای ، طردشدگی ، احساس تنهایی