مقایسه خودتنظیمی و حافظه کلامی در دانش آموزان با و بدون اختلال های یادگیری

پژوهش حاضر با هدف مقایسه خودتنظیمی و حافظهکلامی در دانشآموزان با و بدون اختلالهای یادگیری، انجام گرفت. طرح پژوهش توصیفی از نوع علی- مقایسهای بود. جامعهآماری شامل تمامی دانشآموزان دوره ابتدایی مبتلا به اختلالهای یادگیری شهرگنبدکاووس در سال تحصیلی ۹۵-۱۳۹۴ و دانشآموزان عادی همان شهر بودند. تعداد ۴۰ نفر از دانشآموزان مبتلا به اختلالهای یادگیری با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند و تعداد ۴۰ نفر نیز از بین دانشآموزان عادی به روش نمونهگیری تصادفی طبقهای به عنوان نمونه انتخاب شدند و دو گروه از نظر سن، جنس، پایه تحصیلی و هوش همتا شدند. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامههای ارزیابی ناتواناییهای یادگیری عصب- روانشناختی کانرز (۲۰۰۴)، خودتنظیمی زیمرمن و ماتینزپونز (۱۹۸۶) و آزمون هوش وکسلر کودکان برای حافظهکلامی (۱۹۸۷) استفاده شد. جهت تجزیه و تحلیل دادهها از تحلیل واریانس چندمتغیره (MANOVA) استفاده شد. یافتهها نشان داد خودتنظیمی و حافظه کلامی در دانشآموزان مبتلا به اختلالهای یادگیری از دانشآموزان بدون اختلال یادگیری کمتر بود است (۰۰۱/۰=p). بر اساس نتایج، پیشنهاد میشود که جهت بهبود توانایی خودتنظیمی و حافظهکلامی در دانشآموزان مبتلا به اختلالهای یادگیری، به راهبردهای روانشناختی توجه شود و نیازمند توجه هر چه بیشتر دستاندرکاران تعلیم و تربیت است.

کلیدواژه ها:

اختلال های یادگیری ، خودتنظیمی ، حافظه کلامی.