نقش فناوری شاد در توسعه آموزش مجازی و یادگیری الکترونیکی در مدارس

هدف از این پژوهش بررسی نقش فناوری سامانه شاد در توسعه آموزش مجازی و یادگیری الکترونیکی در مدارس است. با گسترش فناوری اطلاعات و ارتباطات و به ویژه در شرایط تعطیلی مدارس ناشی از بحران هایی مانند همه گیری کرونا، استفاده از بسترهای آموزش مجازی به یک ضرورت اساسی در نظام آموزشی تبدیل شد. در ایران، شبکه آموزشی شاد به عنوان مهم ترین بستر رسمی آموزش غیرحضوری طراحی و اجرا گردید و نقش مهمی در استمرار فرآیند یاددهی–یادگیری ایفا کرد.این پژوهش با رویکرد توصیفی–پیمایشی انجام شده و به بررسی ابعاد مختلف آموزش مجازی در بستر شاد از جمله کیفیت یادگیری، تعامل آموزشی، انگیزه دانش آموزان و چالش های زیرساختی پرداخته است. نتایج نشان می دهد که سامانه شاد توانسته است دسترسی به آموزش را در شرایط غیرحضوری فراهم کند، اما کیفیت یادگیری و میزان تعامل آموزشی تحت تاثیر عواملی مانند ضعف زیرساخت اینترنت، مهارت دیجیتال معلمان و میزان مشارکت دانش آموزان قرار دارد. همچنین یافته ها بیانگر آن است که یادگیری الکترونیکی در صورت طراحی مناسب و استفاده موثر از ابزارهای فناوری می تواند به بهبود نسبی کیفیت آموزش کمک کند، اما نیازمند تقویت زیرساخت ها و ارتقای مهارت های کاربران است.در مجموع، نتایج پژوهش نشان می دهد که سامانه شاد نقش مهمی در توسعه آموزش مجازی داشته، اما برای اثربخشی کامل آن، اصلاحات اساسی در حوزه های فنی، آموزشی و مدیریتی ضروری است.

کلیدواژه ها:

سامانه شاد ، آموزش مجازی ، یادگیری الکترونیکی ، فناوری آموزشی ، مدارس ، تعامل آموزشی ، کیفیت یادگیری