مسئولیت مدنی پزشکان در موضوع به کارگیری از فناوری های جدید در تشخیص و درمان بیماری ها

امروزه ورود فناوری های نوین تشخیصی و درمانی از جمله هوش مصنوعی، جراحی رباتیک، پزشکی از راه دور و فناوری های ژنومیک به عرصه بالینی، سوالات بنیادینی را درباره حدود و ثغور مسئولیت مدنی پزشکان مطرح ساخته است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل مبانی حقوقی و فقهی مسئولیت مدنی پزشکان در عصر فناوری های نوین و بررسی چالش های ناشی از تعامل میان خطای انسانی و نقص فناوری انجام شده است. روش تحقیق، توصیفی-تحلیلی بوده و داده ها از طریق مطالعات کتابخانه ای و اسنادی گردآوری شده اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که نظام های حقوقی موجود، به ویژه نظام حقوقی ایران، در تعیین معیار مراقبت در برابر فناوری های نوین با کاستی های جدی مواجه اند و نظریه های سنتی مسئولیت مدنی از جمله نظریه رابطه سببیت و نظریه ضمان امارات، پاسخگوی تمامی سناریوهای نوظهور نیستند. همچنین مشخص شد که تقسیم مسئولیت میان پزشک، تولیدکننده فناوری و نظام سلامت، یکی از مهم ترین مسائل حل نشده در این حوزه است. نتایج حاصل موید آن است که اصلاح قوانین موجود و تدوین مقررات خاص فناوری های نوین پزشکی ضرورتی اجتناب ناپذیر است.

کلیدواژه ها:

مسئولیت مدنی ، فناوری های نوین پزشکی ، هوش مصنوعی در پزشکی ، خطای پزشکی ، ضمان قهری ، جراحی رباتیک