سلاح های کشنده خودمختار و چالش های حقوق بین الملل بشردوستانه

افزایش بهره گیری از فناوری های خودمختار در حوزه نظامی، مفاهیم بنیادین حقوق بین الملل بشردوستانه را با چالش های جدید و بی سابقه ای مواجه ساخته است. این پژوهش با هدف بررسی سازگاری سلاح های کشنده خودمختار با اصول بنیادین حقوق بشردوستانه بین المللی، از جمله اصل تفکیک، تناسب و احتیاط، با روش توصیفی-تحلیلی و رویکرد کتابخانه ای-اسنادی انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که سلاح های کشنده خودمختار به دلیل عدم توانایی در تشخیص صحیح اهداف نظامی از غیرنظامی، ناتوانی در ارزیابی تناسب حمله، و فقدان مسئولیت پذیری انسانی، با اصول اساسی حقوق بین الملل بشردوستانه تعارض بنیادین دارند. همچنین، خلاهای قانونی موجود در کنوانسیون های ۱۹۴۹ ژنو و پروتکل های الحاقی، پاسخگوی رفع نگرانی های ناشی از به کارگیری این سلاح ها نیست. محسنی جیهانی و طباطبایی (۱۳۹۸) نیز در پژوهش خود تاکید کرده اند که به کارگیری سلاح های خودمختار می تواند اصل تفکیک و سایر اصول بنیادین حقوق بشردوستانه را تضعیف نماید. نتایج حاصل از این تحقیق بیانگر آن است که تدوین قوانین بین المللی جامع و الزام آور در خصوص محدودسازی و نظارت بر توسعه و به کارگیری سلاح های کشنده خودمختار ضرورتی انکارناپذیر است.

کلیدواژه ها:

سلاح های کشنده خودمختار ، حقوق بین الملل بشردوستانه ، هوش مصنوعی ، اصل تفکیک ، اصل تناسب