بررسی شرایط اعطای پناهندگی و خروج از پناهندگی در حقوق ایران

پناهندگی از جمله حقوقی است که در کنوانسیون ها و معاهدات بین المللی گوناگون توسط دولت های مختلف به رسمیت شناخته شده است. پناهندگی در حقوق ایران نیز به موجب اصل ۱۵۵ قانون اساسی و آیین نامه اجرایی مصوب ۱۳۴۲ شمسی به عنوان دو سند مهم داخلی به رسمیت شناخته شده و کشور ایران با الحاق به کنوانسیون ۱۹۵۱ و پروتکل الحاقی ۱۹۶۷ و عدم خروج از آن تا کنون، از نظر بین المللی نیز خود را موظف به پذیرش پناهندگان و رعایت حقوق ایشان در جامعه خود با در نظر گرفتن اصل حاکمیت ملی می داند. پس از پذیرش قانونی و اعطای پناهندگی توسط دولت ایران، لازم است حقوق پناهندگان به عنوان اشخاص بیگانه محترم شمرده و رعایت شود. با توجه این نکته که پناهندگی از لحاظ اقتصادی و امنیتی مخارج گزافی بر کشور میزبان وارد می کند و طبق کنوانسیون ۱۹۵۱ اصل بر موقتی بودن پناهندگی است؛ از این رو در این پژوهش به بررسی شرایط و نحوه دریافت این حق به صورت اختصاصی در حقوق ایران پرداخته و در آخر به چگونگی خروج و زوال پناهندگی پرداخته خواهد شد.

کلیدواژه ها:

پناهنده ، پناهندگی ، اعطای پناهندگی ، خروج از پناهندگی ، کنوانسیون ۱۹۵۱.