تاثیر روش های نوین تدریس زبان انگلیسی بر انگیزه و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

روش های نوین تدریس زبان انگلیسی در مدرسه، به عنوان پاسخی علمی به محدودیت های روش های سنتی (مانند تمرینات صرفا گرامری و فرصت کم برای تولید زبان)، می توانند هم انگیزه یادگیری و هم پیشرفت تحصیلی دانش آموزان را به شکل معنادار تقویت کنند. ادبیات آموزش زبان دوم نشان می دهد وقتی آموزش بر فعالیت های ارتباطی، یادگیری مبتنی بر وظیفه، بازخورد تکوینی و مشارکت دانش آموزان طراحی می شود، کیفیت تعامل کلاسی افزایش یافته و فرصت تمرین زبان بیشتر می گردد؛ در نتیجه خودکارآمدی و ارزش ادراک شده یادگیری تقویت می شود (Dörnyei, ۲۰۰۱; Richards & Rodgers, ۲۰۱۴). علاوه بر بعد انگیزشی، پژوهش ها نشان می دهند یادگیری زبان دوم می تواند با بهبود راهبردهای یادگیری، کنترل اجرایی، و سواد زبانی-شناختی، پیامدهای قابل انتقال در سایر دروس ایجاد کند؛ به ویژه هنگامی که تکلیف ها مهارت های تفکر انتقادی، حل مسئله و نوشتن فرایندمحور را فعال می کنند (Bialystok, ۲۰۰۱; Lightbown & Spada, ۲۰۱۳). همچنین، روش های نوین مانند CLIL و ادغام محتوای درسی با زبان هدف، یادگیری معنادارتر و پایدارتر می سازند، زیرا زبان را به موضوعات واقعی مدرسه پیوند می زنند (Coyle, Hood, & Marsh, ۲۰۱۰). مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی-مروری، نقش روش های نوین تدریس را در چهارچوب انگیزش (مانند انگیزش درون/برون جوش)، تعامل کلاسی، و معیارهای رشد آموزشی بررسی می کند و سپس چالش های اجرایی (تجهیزات، ظرفیت معلم، آزمون محوری و ناهمگونی سطح) و راهکارهای بهبود را ارائه می دهد (Hattie, ۲۰۰۹; Black & Wiliam, ۱۹۹۸). در پایان نیز پیشنهادهایی برای طراحی آموزشی، ارزشیابی و پژوهش های آینده ارائه می شود تا مدارس بتوانند از مزایای شواهدی موجود بهره برداری عملی کنند (Richards, ۲۰۰۶; Brown, ۲۰۰۴).

کلیدواژه ها:

آموزش زبان انگلیسی ، روش های نوین تدریس ، انگیزش یادگیری ، بازخورد تکوینی ، یادگیری مبتنی بر وظیفه ، پیشرفت تحصیلی ، یادگیری تلفیقی محتوا و زبان (CLIL)