تحول در مدیریت منابع ایران:از تمرکزگرایی تا حکمرانی مشارکتی

بحران مدیریت منابع آب در ایران ،که ریشه در ساختارهای متمرکز ،پارادایم فنی_مهندسی و نگاه ابزاری به طبیعت دارد،ضرورت بازاندیشی در مبانی نظری و فلسفی مدیریت را آشکار کرده است.این پژوهش با رویکردی تحلیلی و برپایه ی مبانی پساپست مدرنیسم،تلاش دارد الگوهای جدیدی از حکمرانی و فهم منابع طبیعی را تبیین کند که بر همزیستی دانش های محلی ،چندمرکزی بودن تصمیم گیری و اخلاق زیست محیطی تاکید دارند.یافته های پژوهش نشان میدهد که گذار از منطق مدرن «کنترل و تسلط »بر آب به سوی الگوی «گفت وگو،انطباق و مشارکت»می تواند مبنای تحول در سیاستگذاری و مدیریت پایدار آب در ایران باشد.مدل پیشنهادی در این پژوهش بر پایه ی سه مولفه ی کلیدی ارائه شده است:بازسازی نهادی ،تلفیق دانش های بومی و تخصصی و نهادینه سازی اخلاق اکولوژیک .