تاثیر استفاده از داستان گویی در کلاس ادبیات برای تقویت خلاقیت زبانی و افزایش علاقه دانش آموزان به ادبیات

در سال های اخیر، داستان گویی (Storytelling) به عنوان رویکردی موثر در آموزش و یادگیری، جایگاه ویژه ای در حوزه تعلیم و تربیت به ویژه در آموزش ادبیات فارسی یافته است. هدف پژوهش حاضر، بررسی تاثیر به کارگیری شیوه های داستان گویی در کلاس ادبیات بر تقویت خلاقیت زبانی و افزایش علاقه مندی دانش آموزان به متون ادبی است. این پژوهش از نوع کاربردی و با رویکردی توصیفی تحلیلی انجام شده و تلاش دارد تا با تکیه بر اصول روان شناسی یادگیری و نظریه های انگیزش در آموزش، نشان دهد که چگونه روایت گری و بازآفرینی داستان ها می تواند مهارت های زبانی و ذوق ادبی دانش آموزان را پرورش دهد.یافته های نظری و شواهد تجربی نشان می دهد که استفاده از داستان گویی در آموزش ادبیات نه تنها موجب ارتقای درک مفاهیم و محتوای درسی می شود، بلکه به صورت معناداری باعث افزایش مشارکت فعال، خلاقیت زبانی، تخیل ادبی و انگیزه درونی برای خواندن و نوشتن می گردد. این شیوه آموزشی با ایجاد پیوند عاطفی میان فراگیر و متن، موجب می شود دانش آموزان تجربه ای لذت بخش از یادگیری ادبیات داشته باشند و آن را نه به عنوان یک تکلیف درسی، بلکه به عنوان یک فرآیند الهام بخش و لذت محور درک کنند. همچنین، به کارگیری روایت های فرهنگی و بومی در فرایند آموزش، هویت زبانی و تعلق فرهنگی دانش آموزان را تقویت کرده و آنان را به بازتولید خلاقانه ی آثار ادبی ترغیب می کند.در مجموع، نتایج این پژوهش بیانگر آن است که رویکرد داستان محور در تدریس ادبیات، می تواند به عنوان ابزاری نوآورانه و انسانی در جهت بهبود کیفیت آموزش، رشد تفکر خلاق، و افزایش علاقه دانش آموزان به ادبیات فارسی مورد استفاده قرار گیرد. پیشنهاد می شود معلمان و برنامه ریزان درسی، از این روش به عنوان راهبردی فعال برای ارتقای سواد ادبی و پرورش استعدادهای زبانی در محیط های آموزشی بهره گیرند.