اثر بخشی آموزش مبتنی بر تجسم فضایی در بهبود عملکرد ریاضی دانش آموزان دارای دیسکلکولیا

اختلال یادگیری در ریاضیات یا دیسکلکولیا یکی از چالش های مهم آموزشی است که می تواند عملکرد تحصیلی و اعتماد به نفس دانش آموزان را تحت تاثیر قرار دهد. آموزش مبتنی بر تجسم فضایی به عنوان یک رویکرد نوین، با بهره گیری از قابلیت های شناختی دانش آموزان در درک روابط هندسی و مکانی، توانسته است نقشی موثر در ارتقای مهارت های ریاضی ایفا کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی آموزش مبتنی بر تجسم فضایی بر عملکرد ریاضی دانش آموزان دارای دیسکلکولیا انجام شد. روش پژوهش از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. نمونه شامل ۴۰ دانش آموز دارای دیسکلکولیا بود که به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جای گرفتند. ابزارهای سنجش شامل آزمون های استاندارد عملکرد ریاضی و مقیاس تجسم فضایی بودند. نتایج نشان داد که آموزش مبتنی بر تجسم فضایی به طور معناداری عملکرد ریاضی دانش آموزان گروه آزمایش را افزایش داده و در مقایسه با گروه کنترل تفاوت های آماری قابل توجهی وجود داشت. یافته ها حاکی از آن است که استفاده از استراتژی های تجسم فضایی می تواند به دانش آموزان دارای دیسکلکولیا کمک کند تا مفاهیم ریاضی را بهتر درک کرده و مشکلات محاسباتی خود را کاهش دهند. این پژوهش اهمیت طراحی محیط های یادگیری تعاملی و چندبعدی را برای بهبود یادگیری ریاضیات تاکید می کند و نشان می دهد که بهره گیری از روش های تجسم فضایی می تواند بخشی از راهکارهای موثر در آموزش دانش آموزان با نیازهای ویژه باشد.