نقد سیستمی و ارائه راهکارهای تحول بنیادین نظام آموزشی و پرورشی با تمرکز بر آموزش پرسنل و تغییرات دوره ای متناسب با اساسنامه ها

تحول بنیادین در نظام آموزشی و پرورشی کشور، ضرورتی انکارناپذیر در مسیر دستیابی به توسعه پایدار و ارتقای کیفیت یاددهی–یادگیری محسوب می شود. در سال های اخیر، نقد سیستمی به عنوان رویکردی جامع و کل نگر، توانسته است به عنوان ابزاری موثر در تحلیل چالش های ساختاری، کارکردی و محتوایی نظام آموزشی مطرح گردد. این پژوهش با هدف تحلیل سیستمی اجزای نظام آموزشی و ارائه راهکارهای تحول آفرین، بر مبنای اصول بازخورد، پویایی و هم افزایی سیستم ها انجام شده است. یافته های نظری و تحلیلی نشان می دهد که ضعف در آموزش مستمر و به روز پرسنل آموزشی، نبود چرخه اصلاحات دوره ای در اساسنامه ها و ناهماهنگی میان اهداف راهبردی و اجرایی، از موانع اصلی تحقق تحول بنیادین در آموزش و پرورش است.بر این اساس، پیشنهاد می شود ایجاد نظام آموزش حرفه ای مداوم برای معلمان و مدیران آموزشی به عنوان راهبردی محوری در دستور کار قرار گیرد؛ به گونه ای که برنامه های ارتقای شایستگی کارکنان بر پایه فناوری های نوین آموزشی، یادگیری ترکیبی، و تحلیل داده های عملکردی بازطراحی شوند. همچنین، بازنگری دوره ای اساسنامه ها و آیین نامه های اجرایی با رویکرد انطباق پذیری و یادگیری سازمانی می تواند پویایی و انعطاف پذیری نظام آموزشی را تضمین نماید. نتیجه این رویکرد، شکل گیری نظامی خودبازتاب، یادگیرنده و تحول پذیر است که در آن اصلاحات به جای واکنشی بودن، ماهیتی پیش نگرانه و هوشمند خواهند داشت.در نهایت، این پژوهش تاکید می کند که تحقق تحول بنیادین بدون نهادینه سازی فرهنگ یادگیری مستمر در میان پرسنل، همسوسازی سیاست ها با نیازهای نسل های جدید و بهره گیری از فناوری های تحلیلی برای تصمیم سازی آموزشی ممکن نخواهد بود. اجرای نظام مند این راهکارها می تواند نظام آموزشی را از ساختار ایستا و سنتی به سیستمی پویا، مشارکتی و متناسب با تحولات جهانی سوق دهد.