رابطه هوش هیجانی معلمان تربیت بدنی با فرسودگی شغلی و کیفیت تعامل آن ها با دانش آموزان

هدف از پژوهش حاضر، بررسی رابطه هوش هیجانی معلمان تربیت بدنی با فرسودگی شغلی و کیفیت تعامل آن ها با دانش آموزان بود. روش تحقیق از نوع توصیفی-همبستگی بود و جامعه آماری شامل کلیه معلمان تربیت بدنی دوره متوسطه اول و دوم در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود که با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای، ۳۲۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های هوش هیجانی شوت، فرسودگی شغلی مسلش و جکسون، و مقیاس تعامل معلم با دانش آموز بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین هوش هیجانی و ابعاد آن (خودآگاهی، خودتنظیمی، انگیزش، همدلی و مهارت های اجتماعی) با فرسودگی شغلی (خستگی عاطفی، مسخ شخصیت و کاهش کفایت شخصی) رابطه معکوس و معنی داری وجود دارد. همچنین، رابطه مثبت و معنی داری بین هوش هیجانی و کیفیت تعامل با دانش آموزان مشاهده شد. هوش هیجانی توانست سهم قابل توجهی در پیش بینی واریانس فرسودگی شغلی و کیفیت تعامل داشته باشد. نتیجه گیری کلی حاکی از آن است که ارتقای هوش هیجانی معلمان تربیت بدنی نه تنها می تواند به کاهش سطح فرسودگی شغلی و پیامدهای منفی آن منجر شود، بلکه عاملی کلیدی در بهبود کیفیت ارتباط و تعامل مثبت آنان با دانش آموزان است. بر این اساس، طراحی و اجرای برنامه های آموزشی مبتنی بر تقویت مولفه های هوش هیجانی برای معلمان تربیت بدنی پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، فرسودگی شغلی ، کیفیت تعامل ، معلمان تربیت بدنی ، دانش آموزان