شناسایی و تبیین مولفه های محیط یادگیری سیار مبتنی بر هوش مصنوعی در مدارس

پژوهش حاضر با هدف شناسایی و تبیین مولفه های کلیدی محیط یادگیری سیار مبتنی بر هوش مصنوعی در مدارس انجام شده است. با گسترش سریع فناوری های نوین، نظام های آموزشی با تحولی بنیادین روبرو شده اند که در آن یادگیری دیگر به زمان و مکان خاصی محدود نمی شود. یادگیری سیار به عنوان رویکردی نوین، امکان دسترسی به منابع آموزشی را در هر لحظه فراهم می آورد و ادغام آن با توانمندی های هوش مصنوعی، مسیری برای شخصی سازی انبوه و ارتقای کیفیت آموزش گشوده است. در این مقاله مروری، با تحلیل منابع معتبر داخلی و بین المللی، مولفه های زیرساختی، پداگوژیکی، ارزیابی و اجتماعی این محیط ها شناسایی شده اند. یافته ها نشان می دهد که تلفیق هوش مصنوعی با ابزارهای سیار منجر به ایجاد محیط های یادگیری انطباقی می شود که می توانند سبک های یادگیری، نیازها و نقاط ضعف دانش آموزان را به صورت بلادرنگ تحلیل کرده و محتوای متناسب ارائه دهند. همچنین، نقش هوش مصنوعی در سنجش های مستمر و ارائه بازخوردهای فوری به عنوان یکی از اصلی ترین عوامل ارتقای اثربخشی یادگیری تبیین شده است. نتایج این مطالعه بر ضرورت بازنگری در طراحی محیط های یادگیری سنتی و حرکت به سمت اکوسیستم های هوشمند تاکید دارد که در آن تعاملات یادگیرنده، معلم و محتوا توسط الگوریتم های هوشمند بهینه سازی می شود. این مقاله چارچوبی جامع برای مدیران و برنامه ریزان آموزشی فراهم می کند تا با شناخت دقیق ابعاد فنی و آموزشی، گام های موثری در جهت پیاده سازی این فناوری ها در مدارس بردارند. در نهایت، چالش های اخلاقی و زیرساختی موجود نیز مورد بحث قرار گرفته و راهکارهایی برای بهبود تجربه یادگیری در هزاره سوم ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

یادگیری سیار ، هوش مصنوعی ، محیط یادگیری ، آموزش مدارس ، یادگیری انطباقی