بررسی تاثیر گسل ها و شکستگی ها بر انتشار گازهای قابل اشتعال و مدیریت ایمنی شهری

گسل ها و شکستگی های زمین شناسی به عنوان مسیرهای ترجیحی جریان سیالات زیرسطحی، نقش مهمی در مهاجرت و تمرکز گازهای قابل اشتعال نظیر متان، اتان و سایر هیدروکربن های سبک ایفا می کنند. در بسیاری از شهرهای واقع در مناطق فعال تکتونیکی یا نفت خیز، نشت گاز از طریق ساختارهای گسلی می تواند منجر به تجمع گاز در فضاهای بسته زیرزمینی، کانال های تاسیساتی و پی ساختمان ها شده و خطر انفجار و آتش سوزی را افزایش دهد. این پژوهش با هدف بررسی ارتباط میان ویژگی های ساختاری گسل ها، شبکه شکستگی ها و الگوی انتشار گازهای قابل اشتعال و ارائه چارچوبی برای مدیریت ایمنی شهری انجام شده است. روش تحقیق شامل تحلیل داده های زمین شناسی، مطالعات موردی شهری، بررسی پارامترهای نفوذپذیری شکستگی ها و مرور مدل های انتشار گاز در محیط متخلخل است. نتایج نشان می دهد گسل های باز و فعال با هسته خردشده (Fault Core) و زون های تخریبی گسترده، بیشترین نقش را در انتقال گاز دارند. همچنین مدیریت ایمنی شهری نیازمند پایش ژئوشیمیایی، نقشه برداری ساختاری و یکپارچه سازی داده های ژئوتکنیکی با سامانه های هشدار شهری است.

کلیدواژه ها:

گسل ، شکستگی ، انتشار گاز ، متان ، ایمنی شهری ، نفوذپذیری ، ژئوتکنیک