بررسی چارچوب های پداگوژیک در ادغام هوش مصنوعی و آموزش سیار در مدارس

هدف از پژوهش حاضر بررسی نظام مند چارچوب های پداگوژیک در راستای ادغام هوش مصنوعی با سیستم های یادگیری سیار در محیط های آموزشی و مدارس است. با پیشرفت روزافزون فناوری های نوین، لزوم بازنگری در روش های سنتی تدریس و جایگزینی آن ها با مدل های هوشمند که قابلیت انعطاف بذیری در محیط های سیار را دارند، بیش از پیش احساس می شود. این مقاله مروری با تحلیل منابع معتبر داخلی و خارجی، به تبیین نقش زیرساخت های فناورانه در ارتقای کیفیت یادگیری و سنجش پرداخته است. نتایج بررسی ها نشان می دهد که ادغام این دو حوزه نه تنها منجر به شخصی سازی یادگیری برای دانش آموزان می شود، بلکه با ایجاد محیط های یادگیری تعاملی و مبتنی بر واقعیت افزوده، انگیزه و پیشرفت تحصیلی را به شکل معناداری افزایش می دهد. چالش های پیش رو شامل سواد هوش مصنوعی معلمان، زیرساخت های سخت افزاری و ملاحظات اخلاقی در استفاده از داده های دانش آموزان است. در نهایت، این پژوهش چارچوبی نظری برای بهبود تعاملات کلاسی و اثربخشی آموزشی ارائه می دهد که می تواند مورد استفاده برنامه ریزان آموزشی و مدیران مدارس قرار گیرد تا با نگاهی آینده نگرانه به تجهیز مدارس و بازآموزی نیروی انسانی بپردازند. پتانسیل هوش مصنوعی در تحلیل داده های حجیم آموزشی و ارائه بازخوردهای سریع در بسترهای سیار، به عنوان یکی از کلیدی ترین یافته های این مطالعه در جهت تحقق عدالت آموزشی و یادگیری مادام العمر شناسایی گردید.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، یادگیری سیار ، چارچوب پداگوژیک ، پیشرفت تحصیلی ، فناوری آموزشی