تاثیر الگوهای تدریس مبتنی بر روایت های تصویری بر تقویت حافظه بلندمدت

هدف این پژوهش بررسی تاثیر الگوهای تدریس مبتنی بر روایت های تصویری بر تقویت حافظه بلندمدت دانش آموزان است؛ رویکردی آموزشی که با ترکیب عناصر دیداری، مفاهیم روایی و پردازش معناساز، تلاش می کند ماندگاری اطلاعات در ذهن فراگیران را افزایش دهد. مسئله اصلی پژوهش از آنجا ناشی می شود که در دهه های اخیر، افزایش حجم اطلاعات و کاهش ظرفیت توجه پایدار در میان دانش آموزان، ضرورت استفاده از شیوه های تدریس چندحسی و جذاب را بیش از گذشته نمایان کرده است. روایت های تصویری به عنوان یکی از موثرترین ابزارهای یاددهی–یادگیری، قادرند از طریق ایجاد درگیری شناختی، تحریک حافظه اپیزودیک و شکل دهی مسیرهای معنایی منظم، فرآیند رمزگذاری و بازیابی اطلاعات را بهبود دهند.این پژوهش به شیوه ای شبه تجربی و با بهره گیری از طرح پیش آزمون–پس آزمون انجام شده است. گروه آزمایش در معرض محتوای آموزشی مبتنی بر روایت های تصویری شامل توالی تصاویر، نقشه های داستانی و روایت های بصری ساختارمند قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل از روش های متداول کلامی استفاده کرد. نتایج نشان می دهد که فراگیران گروه آزمایش نه تنها عملکرد بهتری در یادآوری تاخیری داشته اند، بلکه عمق پردازش اطلاعات، میزان انتقال یادگیری و توان دسته بندی معانی در آنان افزایش یافته است. همچنین تحلیل داده ها بیانگر آن است که روایت های تصویری با تحریک هم زمان حافظه کاری و حافظه دیداری، زمینه ای مناسب برای انتقال اطلاعات به حافظه بلندمدت فراهم می کنند؛ فرایندی که از طریق انسجام بخشی به مطالب، تحریک هیجانات مثبت و ایجاد تصویر ذهنی پایدار تقویت می شود.به طور کلی، یافته ها نشان می دهد که الگوهای تدریس مبتنی بر روایت های تصویری می توانند به عنوان رویکردی نوین و کارآمد در بهبود فرایند یادگیری عمیق و تقویت حافظه بلندمدت مورد استفاده قرار گیرند. این نتیجه می تواند توجه معلمان، طراحان آموزشی و سیاست گذاران تعلیم و تربیت را به بهره گیری هدفمند از ابزارهای روایی–تصویری در کلاس درس جلب کند و بستر مناسبی برای توسعه روش های یادگیری پایدار در مدارس فراهم آورد.