بررسی اثر بخشی اموزش خانواده محور بر رابطه مادر - کودک در مادران دارای فرزند مبتلا به اختلال طیف اوتیسم

اختلال طیف اوتیسم یکی از اختلالات رشدی فراگیر است که با نقص در تعاملات اجتماعی، ارتباط کلامی و غیرکلامی و الگوهای رفتاری محدود و تکراری مشخص می شودی شود. وجود کودک مبتلا به اوتیسم در خانواده، به ویژه برای مادران که نقش اصلی مراقبت را بر عهده دارند، می تواند با فشارهای روانی، استرس و اختلال در کیفیت رابطه مادر–کودک همراه باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش خانواده محور بر بهبود رابطه مادر – کودک در مادران دارای فرزند مبتلا به اختلال طیف اوتیسم انجام شده است. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری شامل مادران دارای کودک مبتلا به اوتیسم بود که به صورت در دسترس انتخاب و به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. گروه آزمایش تحت آموزش خانواده محور قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه رابطه والد–کودک بود. نتایج نشان داد آموزش خانواده محور تاثیر معناداری بر بهبود کیفیت رابطه مادر–کودک دارد. بر اساس یافته ها می توان نتیجه گرفت که آموزش خانواده محور می تواند به عنوان یک مداخله موثر در برنامه های توانبخشی کودکان اوتیستیک مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش خانواده محور ، رابطه مادر – کودک ، اختلال طیف اوتیسم ، توانمندسازی والدین