بررسی بیومکانیکی ارتباط بین عدم تقارن عضلات ساق پا و ایجاد ژنوواروم در ورزشکاران جوان

بررسی بیومکانیکی ارتباط بین عدم تقارن عضلات ساق پا و ایجاد ژنوواروم در ورزشکاران جوان نشان می دهد که توزیع نامتوازن نیرو در عضلات دوقلو (Gastrocnemius)، تیبیالیس پوستریور (Tibialis Posterior) و پرونئال ها (Peroneals) نقش تعیین کننده ای در تغییر راستای مکانیکی اندام تحتانی دارد. در شرایطی که یک طرف ساق قدرت یا فعالیت الکترومایوگرافی پایین تری دارد، محور مکانیکی اندام به سمت داخل انحراف یافته و منجر به افزایش گشتاور آداکشن زانو (Knee Adduction Moment) یا KAM می شود. این افزایش بار مدیال در مفصل زانو، همراه با پرونیشن افراطی پا، نه تنها فشار غیرقرینه بر صفحات رشد استخوانی تیبیا ایجاد می کند بلکه موجب تحریک تطابق استخوانی در جهت واروس می گردد. در ورزشکاران نوجوان، که سیستم اسکلتی هنوز در مرحله رشد و مدل سازی قرار دارد، این عدم تعادل عضلانی می تواند فرایند طبیعی انطباق مکانیکی را مختل کرده و زمینه ایجاد ژنوواروم عملکردی و ساختاری را فراهم سازد. از منظر بیومکانیک ورزشی، ارزیابی های دقیق Symmetry Index برای پایش تقارن قدرت و فعال سازی عضلات اندام تحتانی ضروری است تا از انباشت بارهای تک طرفه جلوگیری شود. در نتیجه، طراحی برنامه های تمرینی پیشگیرانه بر پایه تقویت متقارن عضلات ساق پا، اصلاح الگوی فرود دینامیکی و کنترل پرونیشن-سوپینیشن، رویکردی موثر در کاهش بروز ژنوواروم در ورزشکاران جوان محسوب می شود و باید بخش ثابت پروتکل های رشد و توسعه ی عملکردی آن ها باشد.

کلیدواژه ها:

عدم تقارن عضلانی ، ساق پا ، ژنوواروم ، KAM ، بیومکانیک ورزشی ، پرونیشن ، تیبیالیس پوستریور ، ورزشکاران