تحلیل هرمنوتیکی مفهوم مطلق و سلوک عرفانی در دو اثر تائوت چی و پیامبر خلیل جبران

این مقاله با رویکرد هرمنوتیکی به تحلیل تطبیقی مفهوم«مطلق» و «سلوک عرفانی» در دو متن شاخص سنت های فکری شرق و غرب، یعنی پیامبر و تائوت چینگ می پردازد. پرسش پژوهش آن است که چگونه مفهوم مطلق و مسیر تحقق آن در سلوک عرفانی در این دو متن تجربه و تفسیر می شود. یافته ها نشان می دهد که مطلق در تائوت چی ماهیتی غیر شخصی و طبیعت محور دارد و سلوک عرفانی در آن از طریق تهی شدن و بازگشت به اصل بنیادین تجربه می شود؛ در حالی که در پیامبر، مطلق صورتی عاشقانه و انسان محور می یابد و سلوک عرفانی از رهگذر عشق، رنج و خودآگاهی تحقق می یابد. تحلیل هرمنوتیکی نشان می دهد که هر دو متن نه تنها آموزه های نظری ارائه می دهند، بلکه تجربه ای زنده از وحدت هستی و مسیر عرفانی انسان به خواننده منتقل می کنند؛ هرچند الگوی وصول به این وحدت در دو سنت بنیادا متفاوت است

کلیدواژه ها:

تحلیل تطبیقی ، هرمنوتیک ، مطلق ، سلوک عرفانی ، تائوت چی ، پیامبر ، عرفان