رویکردهای نوین در آموزش مجازی و یادگیری ترکیبی: الزامات مدیریتی و دلالت های سیاستی برای آموزش عالی و آموزش و پرورش ایران

تحولات شتابان فناوری های دیجیتال در دهه های اخیر، نظام های آموزشی را با تغییرات بنیادین مواجه ساخته و الگوهای سنتی آموزش را به چالش کشیده است. آموزش مجازی و یادگیری ترکیبی به عنوان دو رویکرد نوین یاددهی–یادگیری، پاسخی راهبردی به این تحولات محسوب می شوند. با وجود گسترش گسترده این رویکردها، به ویژه در دوران همه گیری کرونا، نظام آموزشی ایران همچنان با چالش هایی نظیر ضعف زیرساخت ها، فقدان چارچوب های بومی، آمادگی محدود معلمان و نارسایی های مدیریتی مواجه است. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی–نظری، ضمن تبیین مفهوم و ابعاد آموزش مجازی و یادگیری ترکیبی، به بررسی رویکردهای نوین در این حوزه پرداخته و چارچوبی مفهومی برای پیاده سازی اثربخش آن ها در آموزش عالی و آموزش و پرورش ایران ارائه می دهد. یافته های پژوهش نشان می دهد که تحقق پایدار آموزش دیجیتال مستلزم توجه هم زمان به ابعاد فناورانه، طراحی آموزشی، مدیریت آموزشی، فرهنگ یادگیری دیجیتال و توانمندسازی حرفه ای معلمان است. در پایان، دلالت های سیاستی و مدیریتی پژوهش و پیشنهادهایی برای مطالعات تجربی آتی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

آموزش مجازی ، یادگیری ترکیبی ، مدیریت آموزشی ، آموزش عالی ، آموزش و پرورش