تحلیل روش های مختلف تعامل معلم-دانش آموز و نقش هوش مصنوعی در این فرآیند.

تعامل معلم–دانش آموز یکی از بنیادی ترین مولفه های فرایند یاددهی–یادگیری به شمار می رود و کیفیت آن نقش تعیین کننده ای در انگیزش تحصیلی، پیشرفت یادگیری و رشد اجتماعی دانش آموزان دارد. در سال های اخیر، با گسترش فناوری های نوین و ظهور هوش مصنوعی در نظام های آموزشی، شیوه های تعامل سنتی دستخوش تحول شده اند. این پژوهش با هدف تحلیل روش های مختلف تعامل معلم–دانش آموز و بررسی نقش هوش مصنوعی در بهبود این تعامل ها انجام شده است. در این مقاله، ابتدا به بررسی تعاملات سنتی مبتنی بر رویکردهای رفتارگرایانه و معلم محور پرداخته می شود و سپس تعاملات نوین مبتنی بر رویکردهای سازنده گرایانه، یادگیری مشارکتی و یادگیری شخصی سازی شده تحلیل می گردد. هوش مصنوعی به عنوان ابزاری نوظهور، امکان تحلیل داده های یادگیری، ارائه بازخورد هوشمند، تطبیق محتوا با نیازهای فردی و افزایش مشارکت دانش آموزان را فراهم می سازد. روش پژوهش حاضر از نوع توصیفی–تحلیلی بوده و داده ها از طریق پرسش نامه و تحلیل اسناد گردآوری شده اند. نتایج نشان می دهد استفاده هدفمند از سامانه های مبتنی بر هوش مصنوعی می تواند کیفیت تعامل معلم–دانش آموز را به طور معناداری افزایش داده و به بهبود نتایج یادگیری منجر شود. با این حال، چالش هایی نظیر ملاحظات اخلاقی، حفظ نقش انسانی معلم و شکاف دیجیتال نیز وجود دارد که نیازمند توجه ویژه سیاست گذاران آموزشی است. یافته های این پژوهش می تواند مبنایی برای توسعه الگوهای نوین تعامل آموزشی و بهره گیری موثر از هوش مصنوعی در نظام های آموزشی باشد.

کلیدواژه ها:

تعامل معلم–دانش آموز ، هوش مصنوعی ، یادگیری شخصی سازی شده ، فناوری آموزشی