تحول پارادایم های محاسباتی در عصر داده های عظیم و نقش پیشرو پایتون به عنوان اکوسیستم محاسباتی نسل آینده

انفجار داده های عظیم در دهه سوم قرن بیست ویکم، زبان های برنامه نویسی را از ابزارهای صرفا کنترلی به زیرساخت های هوشمند تصمیم سازی و خودبهینه ساز تبدیل کرده است. تنوع و مقیاس بی سابقه داده ها از اینترنت اشیاء، شبکه های اجتماعی، سامانه های خودران و زیرساخت های صنعتی، مستلزم پارادایم های محاسباتی جدیدی است که هم زمان خوانایی، مقیاس پذیری افقی، ایمنی حافظه و شتاب دهی سخت افزاری را فراهم کنند. این مقاله با رویکرد تحلیلی–تطبیقی و تاریخی، سیر تکامل زبان ها از Fortran و COBOL تا پلتفرم های نوین نظیر Python ۳.۱۴ (no-GIL)، Mojo و uv را بررسی می کند و نشان می دهد چگونه پایتون با اتکا به اکوسیستم بالغ، ادغام عمیق با Rust و MLIR، و ابزارهای داده محور مدرن (Polars، Ray، PyTorch)، به ستون فقرات محاسبات داده محور و هوش مصنوعی تبدیل شده است. چارچوب پیشنهادی شش لایه، مبتنی بر بنچمارک های واقعی، کاهش چشمگیر زمان توسعه، بهبود دقت مدل ها و بهینه سازی هزینه های عملیاتی را نشان می دهد. نتیجه گیری مقاله بر این است که پایتون تا افق ۲۰۴۰ نه تنها یک زبان، بلکه سیستم عامل اکوسیستم محاسباتی جهانی خواهد بود.

کلیدواژه ها:

پایتون ، داده های عظیم ، Mojo ، Polars ، no-GIL